حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، حَدَّثَنَا أَبُو حَازِمٍ الْمَدِينِيُّ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِيِّ، قَالَ كَانَ قِتَالٌ بَيْنَ بَنِي عَمْرٍو، فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَصَلَّى الظُّهْرَ، ثُمَّ أَتَاهُمْ يُصْلِحُ بَيْنَهُمْ، فَلَمَّا حَضَرَتْ صَلاَةُ الْعَصْرِ فَأَذَّنَ بِلاَلٌ وَأَقَامَ وَأَمَرَ أَبَا بَكْرٍ فَتَقَدَّمَ، وَجَاءَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ فِي الصَّلاَةِ، فَشَقَّ النَّاسَ حَتَّى قَامَ خَلْفَ أَبِي بَكْرٍ، فَتَقَدَّمَ فِي الصَّفِّ الَّذِي يَلِيهِ. قَالَ وَصَفَّحَ الْقَوْمُ، وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ إِذَا دَخَلَ فِي الصَّلاَةِ لَمْ يَلْتَفِتْ حَتَّى يَفْرُغَ، فَلَمَّا رَأَى التَّصْفِيحَ لاَ يُمْسَكُ عَلَيْهِ الْتَفَتَ فَرَأَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم خَلْفَهُ، فَأَوْمَأَ إِلَيْهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنِ امْضِهْ وَأَوْمَأَ بِيَدِهِ هَكَذَا، وَلَبِثَ أَبُو بَكْرٍ هُنَيَّةً يَحْمَدُ اللَّهَ عَلَى قَوْلِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ مَشَى الْقَهْقَرَى، فَلَمَّا رَأَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ذَلِكَ تَقَدَّمَ فَصَلَّى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِالنَّاسِ، فَلَمَّا قَضَى صَلاَتَهُ قَالَ " يَا أَبَا بَكْرٍ مَا مَنَعَكَ إِذْ أَوْمَأْتُ إِلَيْكَ أَنْ لاَ تَكُونَ مَضَيْتَ ". قَالَ لَمْ يَكُنْ لاِبْنِ أَبِي قُحَافَةَ أَنْ يَؤُمَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم. وَقَالَ لِلْقَوْمِ " إِذَا نَابَكُمْ أَمْرٌ، فَلْيُسَبِّحِ الرِّجَالُ، وَلْيُصَفِّحِ النِّسَاءُ ".
Саҳл ибн Саъд ал-Соидий айтди: Бану Амр орасида бир жанг (низо) бўлди. Бу Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га етди, у пешин намозини ўқиди, кейин уларнинг олдига — ораларини ислоҳ қилгани — борди. Аср намози вақти келганида, Билол азон айтди ва иқомат қилди, ва Абу Бакрга (имомликка) буюрди, у олдинга ўтди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — Абу Бакр намозда турган пайтда — келди, одамларни ёриб ўтиб, Абу Бакрнинг орқасида турди. (Абу Бакр ўзидан кейинги) сафга олдинга сурилди. Одамлар (эслатиб) қарс чала бошладилар. Абу Бакр намозга кирса, тугатгунча ўгирилмас эди; қарс чалиш тўхтамаганини кўрганида, ўгирилди ва Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни орқасида кўрди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга — давом эт — деб ишорат қилди ва қўли билан шундай (ишора) қилди. Абу Бакр бир оз турди, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг сўзига Аллаҳга ҳамд айтди, кейин орқага тисарилди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) буни кўрганида, олдинга ўтди ва Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) одамларга намоз ўқиб берди. Намозни тугатгач: "Эй Абу Бакр, мен сенга ишорат қилганимда, давом этмаслигингга сени нима тўсди?" деди. У: "Ибн Абу Қуҳофа (Абу Бакр)га Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га имом бўлиш ярашмас эди" деди. Ва одамларга: "Сизларга бир (эслатиш) иш келса, эркаклар «субҳаналлаҳ» десин, аёллар қарс чалсин" деди.