حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " ثَلاَثَةٌ لاَ يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، وَلاَ يُزَكِّيهِمْ، وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ رَجُلٌ عَلَى فَضْلِ مَاءٍ بِالطَّرِيقِ يَمْنَعُ مِنْهُ ابْنَ السَّبِيلِ، وَرَجُلٌ بَايَعَ إِمَامًا لاَ يُبَايِعُهُ إِلاَّ لِدُنْيَاهُ، إِنْ أَعْطَاهُ مَا يُرِيدُ وَفَى لَهُ، وَإِلاَّ لَمْ يَفِ لَهُ، وَرَجُلٌ يُبَايِعُ رَجُلاً بِسِلْعَةٍ بَعْدَ الْعَصْرِ فَحَلَفَ بِاللَّهِ لَقَدْ أُعْطِيَ بِهَا كَذَا وَكَذَا فَصَدَّقَهُ، فَأَخَذَهَا، وَلَمْ يُعْطَ بِهَا ".
Абу Ҳурайра айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Уч (тоифа) бор — қиёмат куни Аллаҳ улар билан гаплашмайди, уларни покламаиди, уларга аламли азоб бор: йўл устида ортиқча суви бўлиб, ундан йўловчини ман қилувчи киши; имомга байъат қилувчи — уни фақат дунёси учун байъат қилган — агар (имом) истаганини берса, унга вафо қилади, акс ҳолда вафо қилмайди; ва бир кишига аср (намози)дан кейин бир мол (мато) сотиб, Аллаҳ номи билан: ‹унга (мато учун) шунча-шунча берилди (нарх сўранди)› деб қасам ичган — (харидор) уни рост деб (ишониб) олган, ҳолбуки унга (чинакам) ундай нарх берилмаган" деди.