حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ شُعْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَنْقُلُ مَعَنَا التُّرَابَ يَوْمَ الأَحْزَابِ، وَلَقَدْ رَأَيْتُهُ وَارَى التُّرَابُ بَيَاضَ بَطْنِهِ يَقُولُ " لَوْلاَ أَنْتَ مَا اهْتَدَيْنَا نَحْنُ، وَلاَ تَصَدَّقْنَا وَلاَ صَلَّيْنَا، فَأَنْزِلَنْ سَكِينَةً عَلَيْنَا، إِنَّ الأُلَى وَرُبَّمَا قَالَ الْمَلاَ قَدْ بَغَوْا عَلَيْنَا، إِذَا أَرَادُوا فِتْنَةً أَبَيْنَا " أَبَيْنَا يَرْفَعُ بِهَا صَوْتَهُ.
Баро ибн Озиб айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Аҳзоб (Хандақ) куни биз билан бирга тупроқ ташир эди. Мен уни — тупроқ қорнининг оқлигини кўмган ҳолда — кўрдим, (у шу шеърни) айтар эди: "Сен (Аллаҳ) бўлмаганингда, биз ҳидоят топмас, садақа бермас, намоз ўқимас эдик; бизга сакинат (хотиржамлик) нозил қил; албатта анавилар — баъзан: ‹эшоллар (катталар)› дер эди — бизга тажовуз қилдилар; улар фитна истаганида, биз қарши турдик (рад этдик)." У "абайно (рад этдик)" (сўзини) баланд овоз билан айтар эди.