Уларнинг ишлари ўзаро маслаҳат биландир

حَدَّثَنَا الأُوَيْسِيُّ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، حَدَّثَنِي عُرْوَةُ، وَابْنُ الْمُسَيَّبِ، وَعَلْقَمَةُ بْنُ وَقَّاصٍ، وَعُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ حِينَ قَالَ لَهَا أَهْلُ الإِفْكِ قَالَتْ وَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ وَأُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ حِينَ اسْتَلْبَثَ الْوَحْىُ يَسْأَلُهُمَا، وَهْوَ يَسْتَشِيرُهُمَا فِي فِرَاقِ أَهْلِهِ، فَأَمَّا أُسَامَةُ فَأَشَارَ بِالَّذِي يَعْلَمُ مِنْ بَرَاءَةِ أَهْلِهِ، وَأَمَّا عَلِيٌّ فَقَالَ لَمْ يُضَيِّقِ اللَّهُ عَلَيْكَ، وَالنِّسَاءُ سِوَاهَا كَثِيرٌ، وَسَلِ الْجَارِيَةَ تَصْدُقْكَ‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ هَلْ رَأَيْتِ مِنْ شَىْءٍ يَرِيبُكِ ‏"‏‏.‏ قَالَتْ مَا رَأَيْتُ أَمْرًا أَكْثَرَ مِنْ أَنَّهَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ تَنَامُ عَنْ عَجِينِ أَهْلِهَا فَتَأْتِي الدَّاجِنُ فَتَأْكُلُهُ‏.‏ فَقَامَ عَلَى الْمِنْبَرِ فَقَالَ ‏"‏ يَا مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ مَنْ يَعْذِرُنِي مِنْ رَجُلٍ بَلَغَنِي أَذَاهُ فِي أَهْلِي، وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَى أَهْلِي إِلاَّ خَيْرًا ‏"‏‏.‏ فَذَكَرَ بَرَاءَةَ عَائِشَةَ‏.‏ وَقَالَ أَبُو أُسَامَةَ عَنْ هِشَامٍ‏.‏

Оиша (розияллаҳу анҳо) — ифк аҳли унга (туҳмат) айтганида — айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — ваҳий кечикканида — Али ибн Абу Толиб ва Усома ибн Зайдни чақирди, улардан сўраб, ўз аҳли (Оиша)ни ажратиш (талоқ) ҳақида маслаҳат солар эди. Усома унинг аҳли (Оиша)нинг поклигидан ўзи билган(нарса) билан ишорат қилди. Али эса: "Аллаҳ сенга (бошқа аёлларни) тор қилмаган, ундан бошқа аёллар кўп; чўри(хизматчи)дан сўра, у сенга рост айтади" деди. (Набий чўридан): "Сен (Оишада) сени шубҳага соладиган бирор нарса кўрдингми?" деди. У: "Йўқ, мен — у ёш чўри бўлиб, аҳли(оиласи)нинг хамири янида ухлаб қолса, эчки келиб уни еб кетишидан — бошқа нарса кўрмадим" деди. (Набий) минбарга чиқиб: "Эй мусулмонлар жамоаси, аҳлим ҳақида менга азобй (туҳмат) етган бир киши(нинг иши)да мени ким маъзур қилади? Валлаҳи, мен аҳлим ҳақида фақат яхшиликни билдим" деди ва Оишанинг поклигини зикр қилди.

حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي زَكَرِيَّاءَ الْغَسَّانِيُّ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَطَبَ النَّاسَ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ وَقَالَ ‏ "‏ مَا تُشِيرُونَ عَلَىَّ فِي قَوْمٍ يَسُبُّونَ أَهْلِي مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِمْ مِنْ سُوءٍ قَطُّ ‏"‏‏.‏ وَعَنْ عُرْوَةَ قَالَ لَمَّا أُخْبِرَتْ عَا��ِشَةُ بِالأَمْرِ قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتَأْذَنُ لِي أَنْ أَنْطَلِقَ إِلَى أَهْلِي‏.‏ فَأَذِنَ لَهَا وَأَرْسَلَ مَعَهَا الْغُلاَمَ‏.‏ وَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ سُبْحَانَكَ مَا يَكُونُ لَنَا أَنْ نَتَكَلَّمَ بِهَذَا، سُبْحَانَكَ هَذَا بُهْتَانٌ عَظِيمٌ‏.‏

Оиша (ривоят қилди): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) одамларга хутба қилди, Аллаҳга ҳамд ва сано айтди ва: "Менинг аҳлим ҳақида (туҳмат) сўкаётган бир қавм ҳақида нима маслаҳат берасиз? Мен улар ҳақида ҳеч қачон ёмонлик билмаганман" деди. Урвадан: Оишага (туҳмат) иши хабар берилганида, у: "Эй Расулуллаҳ, менга аҳлим (ота-онам)нинг олдига боришимга изн берасанми?" деди. (Набий) унга изн берди ва у билан бирга (хизматчи) болани юборди. Ансордан бир киши (оятда): «Сен (эй Робб) поксан! Буни гапиришимиз биз учун ярашмас! Сен поксан, бу — буюк бўҳтондир» (деди).