حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي زَكَرِيَّاءَ الْغَسَّانِيُّ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَطَبَ النَّاسَ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ وَقَالَ " مَا تُشِيرُونَ عَلَىَّ فِي قَوْمٍ يَسُبُّونَ أَهْلِي مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِمْ مِنْ سُوءٍ قَطُّ ". وَعَنْ عُرْوَةَ قَالَ لَمَّا أُخْبِرَتْ عَا��ِشَةُ بِالأَمْرِ قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتَأْذَنُ لِي أَنْ أَنْطَلِقَ إِلَى أَهْلِي. فَأَذِنَ لَهَا وَأَرْسَلَ مَعَهَا الْغُلاَمَ. وَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ سُبْحَانَكَ مَا يَكُونُ لَنَا أَنْ نَتَكَلَّمَ بِهَذَا، سُبْحَانَكَ هَذَا بُهْتَانٌ عَظِيمٌ.
Оиша (ривоят қилди): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) одамларга хутба қилди, Аллаҳга ҳамд ва сано айтди ва: "Менинг аҳлим ҳақида (туҳмат) сўкаётган бир қавм ҳақида нима маслаҳат берасиз? Мен улар ҳақида ҳеч қачон ёмонлик билмаганман" деди. Урвадан: Оишага (туҳмат) иши хабар берилганида, у: "Эй Расулуллаҳ, менга аҳлим (ота-онам)нинг олдига боришимга изн берасанми?" деди. (Набий) унга изн берди ва у билан бирга (хизматчи) болани юборди. Ансордан бир киши (оятда): «Сен (эй Робб) поксан! Буни гапиришимиз биз учун ярашмас! Сен поксан, бу — буюк бўҳтондир» (деди).