باب قَوْلِ اللَّهِ تَعَالَى {أَنْزَلَهُ بِعِلْمِهِ وَالْمَلاَئِكَةُيَشْهَدُونَ}
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ الْهَمْدَانِيُّ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا فُلاَنُ إِذَا أَوَيْتَ إِلَى فِرَاشِكَ فَقُلِ اللَّهُمَّ أَسْلَمْتُ نَفْسِي إِلَيْكَ، وَوَجَّهْتُ وَجْهِي إِلَيْكَ وَفَوَّضْتُ أَمْرِي إِلَيْكَ، وَأَلْجَأْتُ ظَهْرِي إِلَيْكَ، رَغْبَةً وَرَهْبَةً إِلَيْكَ، لاَ مَلْجَأَ وَلاَ مَنْجَا مِنْكَ إِلاَّ إِلَيْكَ، آمَنْتُ بِكِتَابِكَ الَّذِي أَنْزَلْتَ، وَبِنَبِيِّكَ الَّذِي أَرْسَلْتَ. فَإِنَّكَ إِنْ مُتَّ فِي لَيْلَتِكَ مُتَّ عَلَى الْفِطْرَةِ، وَإِنْ أَصْبَحْتَ أَصَبْتَ أَجْرًا ".
Баро ибн Озиб айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Эй фалон, тўшагингга (ётишга) борганингда: ‹Аллаҳумма, нафсимни Сенга таслим қилдим, юзимни Сенга қаратдим, ишимни Сенга топширдим, орқамни (умидимни) Сенга таядим — Сенга рағбат (умид) ва қўрқув (билан); Сендан (қочиб) паноҳ ва нажот (жойи) йўқ — фақат Сенга (қайтишдан) бошқа; Сен нозил қилган Китобингга ва Сен юборган Набийингга иймон келтирдим› де. Агар ўша кечангда ўлсанг, фитрат (Ислом) узра ўлган бўласан; агар тонгни (тирик) қаршиласанг, хайрга эришган бўласан" деди.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي خَالِدٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي أَوْفَى، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ الأَحْزَابِ " اللَّهُمَّ مُنْزِلَ الْكِتَابِ، سَرِيعَ الْحِسَابِ، اهْزِمِ الأَحْزَابَ وَزَلْزِلْ بِهِمْ ". زَادَ الْحُمَيْدِيُّ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي خَالِدٍ، سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ، سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم.
Абдуллаҳ ибн Абу Авфо айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Аҳзоб (Хандақ) куни: "Аллаҳумма, Китобни нозил қилувчи, ҳисобни тез (қилувчи), Аҳзобни (лашкарларни) енгиб бер ва уларни залзилага сол (саросима қил)" деди.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، عَنْ هُشَيْمٍ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ {وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا} قَالَ أُنْزِلَتْ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُتَوَارٍ بِمَكَّةَ، فَكَانَ إِذَا رَفَعَ صَوْتَهُ سَمِعَ الْمُشْرِكُونَ فَسَبُّوا الْقُرْآنَ وَمَنْ أَنْزَلَهُ وَمَنْ جَاءَ بِهِ. وَقَالَ اللَّهُ تَعَالَى {وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا} لاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ حَتَّى يَسْمَعَ الْمُشْرِكُونَ، وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا عَنْ أَصْحَابِكَ فَلاَ تُسْمِعُهُمْ {وَابْتَغِ بَيْنَ ذَلِكَ سَبِيلاً} أَسْمِعْهُمْ وَلاَ تَجْهَرْ حَتَّى يَأْخُذُوا عَنْكَ الْقُرْآنَ.
Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо) — «Намозингни баланд ҳам қилма, уни паст ҳам қилма» (ояти ҳақида) — айтди: У Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Маккада яшириниб юрган пайтида нозил бўлган. У овозини кўтарса, мушриклар эшитиб, Қуръанни, уни нозил қилган(Аллаҳ)ни ва уни келтирган(Набий)ни сўкардилар. Аллаҳ таоло: «Намозингни баланд қилма» — мушриклар эшитадиган даражада баланд қилма; «уни паст ҳам қилма» — ашобларингдан (яшириб) паст қилма, уларга эшиттирмас (бўлиб) қилма; «буларнинг орасида бир йўл (ўрта) изла» — уларга эшиттир, лекин (мушриклар эшитадиган даражада) баланд қилма, то улар сендан Қуръанни олсинлар (дейди).