حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ أَبِي مُوسَى، قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ فَكُنَّا إِذَا عَلَوْنَا كَبَّرْنَا فَقَالَ " ارْبَعُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ، فَإِنَّكُمْ لاَ تَدْعُونَ أَصَمَّ وَلاَ غَائِبًا، تَدْعُونَ سَمِيعًا بَصِيرًا قَرِيبًا ". ثُمَّ أَتَى عَلَىَّ وَأَنَا أَقُولُ فِي نَفْسِي لاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ. فَقَالَ لِي " يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَيْسٍ قُلْ لاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ. فَإِنَّهَا كَنْزٌ مِنْ كُنُوزِ الْجَنَّةِ ". أَوْ قَالَ أَلاَ أَدُلُّكَ بِهِ.
Абу Мусо айтди: Биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бир сафарда эдик. Биз баландликка чиқсак, такбир айтар эдик. У: "Ўзингизга шафқат қилинглар (овозни паст тутинглар), чунки сиз кар ёки ғойибни чақирмаяпсиз, балки Эшитувчи, Кўрувчи, Яқин(Зот)ни чақираяпсиз" деди. Кейин менга келди — мен ичимда: «Ла ҳавла ва ла қуввата илла биллаҳ» дер эдим. У менга: "Эй Абдуллаҳ ибн Қайс, «Ла ҳавла ва ла қуввата илла биллаҳ» де, чунки у жаннат хазиналаридан бир хазинадир" деди — ёки: "Сенга уни кўрсатайми (йўл кўрсатайми)?" деди.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ، حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي عَمْرٌو، عَنْ يَزِيدَ، عَنْ أَبِي الْخَيْرِ، سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرٍو، أَنَّ أَبَا بَكْرٍ الصِّدِّيقَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَا رَسُولَ اللَّهِ عَلِّمْنِي دُعَاءً أَدْعُو بِهِ فِي صَلاَتِي. قَالَ " قُلِ اللَّهُمَّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي ظُلْمًا كَثِيرًا، وَلاَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ أَنْتَ، فَاغْفِرْ لِي مِنْ عِنْدِكَ مَغْفِرَةً، إِنَّكَ أَنْتَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ ".
Абдуллаҳ ибн Амр (ривоят қилди): Абу Бакр ал-Сиддиқ (розияллаҳу анҳу) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га: "Эй Расулуллаҳ, менга намозимда ўқийдиган бир дуъо ўргат" деди. У: "Айт: «Аллаҳумма, мен нафсимга кўп зулм қилдим, гуноҳларни эса Сендан бошқа ҳеч ким мағфират қилмайди; бас, менга Ўз ҳузурингдан бир мағфират ила мағфират қил; албатта Сен — Ғафур, Раҳимсан»" деди.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ، حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي عَمْرٌو، عَنْ يَزِيدَ، عَنْ أَبِي الْخَيْرِ، سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرٍو، أَنَّ أَبَا بَكْرٍ الصِّدِّيقَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَا رَسُولَ اللَّهِ عَلِّمْنِي دُعَاءً أَدْعُو بِهِ فِي صَلاَتِي. قَالَ " قُلِ اللَّهُمَّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي ظُلْمًا كَثِيرًا، وَلاَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ أَنْتَ، فَاغْفِرْ لِي مِنْ عِنْدِكَ مَغْفِرَةً، إِنَّكَ أَنْتَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ ".
Абдуллаҳ ибн Амр (ривоят қилди): Абу Бакр ал-Сиддиқ (розияллаҳу анҳу) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га: "Эй Расулуллаҳ, менга намозимда ўқийдиган бир дуъо ўргат" деди. У: "Айт: «Аллаҳумма, мен нафсимга кўп зулм қилдим, гуноҳларни эса Сендан бошқа ҳеч ким мағфират қилмайди; бас, менга Ўз ҳузурингдан бир мағфират ила мағфират қил; албатта Сен — Ғафур, Раҳимсан»" деди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، حَدَّثَنِي عُرْوَةُ، أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ حَدَّثَتْهُ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ جِبْرِيلَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ نَادَانِي قَالَ إِنَّ اللَّهَ قَدْ سَمِعَ قَوْلَ قَوْمِكَ وَمَا رَدُّوا عَلَيْكَ ".
Оиша (розияллаҳу анҳо) (ривоят қилди): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Албатта Жаброил (алайҳиссалом) менга нидо қилиб: ‹Албатта Аллаҳ қавмингнинг сўзини ва уларнинг сенга қайтарган (рад этган) жавобини эшитди› деди" деди.