حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ أَبِي مُوسَى، قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ فَكُنَّا إِذَا عَلَوْنَا كَبَّرْنَا فَقَالَ " ارْبَعُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ، فَإِنَّكُمْ لاَ تَدْعُونَ أَصَمَّ وَلاَ غَائِبًا، تَدْعُونَ سَمِيعًا بَصِيرًا قَرِيبًا ". ثُمَّ أَتَى عَلَىَّ وَأَنَا أَقُولُ فِي نَفْسِي لاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ. فَقَالَ لِي " يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَيْسٍ قُلْ لاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ. فَإِنَّهَا كَنْزٌ مِنْ كُنُوزِ الْجَنَّةِ ". أَوْ قَالَ أَلاَ أَدُلُّكَ بِهِ.
Абу Мусо айтди: Биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бир сафарда эдик. Биз баландликка чиқсак, такбир айтар эдик. У: "Ўзингизга шафқат қилинглар (овозни паст тутинглар), чунки сиз кар ёки ғойибни чақирмаяпсиз, балки Эшитувчи, Кўрувчи, Яқин(Зот)ни чақираяпсиз" деди. Кейин менга келди — мен ичимда: «Ла ҳавла ва ла қуввата илла биллаҳ» дер эдим. У менга: "Эй Абдуллаҳ ибн Қайс, «Ла ҳавла ва ла қуввата илла биллаҳ» де, чунки у жаннат хазиналаридан бир хазинадир" деди — ёки: "Сенга уни кўрсатайми (йўл кўрсатайми)?" деди.