باب غِلَظِ تَحْرِيمِ الْغُلُولِ وَأَنَّهُ لاَ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ إِلاَّ الْمُؤْمِنُونَ
حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ، حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنِي سِمَاكٌ الْحَنَفِيُّ أَبُو زُمَيْلٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ، قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ خَيْبَرَ أَقْبَلَ نَفَرٌ مِنْ صَحَابَةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا فُلاَنٌ شَهِيدٌ فُلاَنٌ شَهِيدٌ حَتَّى مَرُّوا عَلَى رَجُلٍ فَقَالُوا فُلاَنٌ شَهِيدٌ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كَلاَّ إِنِّي رَأَيْتُهُ فِي النَّارِ فِي بُرْدَةٍ غَلَّهَا أَوْ عَبَاءَةٍ " . ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا ابْنَ الْخَطَّابِ اذْهَبْ فَنَادِ فِي النَّاسِ إِنَّهُ لاَ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ إِلاَّ الْمُؤْمِنُونَ " . قَالَ فَخَرَجْتُ فَنَادَيْتُ " أَلاَ إِنَّهُ لاَ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ إِلاَّ الْمُؤْمِنُونَ " .
Умар ибн ал-Хаттоб айтди: Хайбар куни бўлганида, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан бир неча киши келиб: "Фалон — шаҳид, фалон — шаҳид" деди, то бир киши янидан ўтиб: "Фалон — шаҳид" дейишгунча. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Йўқ, мен уни дўзахда — ўзи ғулул (хиёнат) қилган бир бурда — ёки: або (чопон) — (сабабли) — кўрдим" деди. Кейин Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Эй Ибн ал-Хаттоб, бориб, одамларга: ‹Албатта жаннатга фақат мўминлар киради› деб нидо қил" деди. Мен чиқиб: "Огоҳ бўлинглар, албатта жаннатга фақат мўминлар киради" деб нидо қилдим.
حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ، قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ مَالِكِ بْنِ أَنَسٍ، عَنْ ثَوْرِ بْنِ زَيْدٍ الدُّؤَلِيِّ، عَنْ سَالِمٍ أَبِي الْغَيْثِ، مَوْلَى ابْنِ مُطِيعٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، ح وَحَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، - وَهَذَا حَدِيثُهُ - حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، - يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ - عَنْ ثَوْرٍ، عَنْ أَبِي الْغَيْثِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ خَرَجْنَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِلَى خَيْبَرَ فَفَتَحَ اللَّهُ عَلَيْنَا فَلَمْ نَغْنَمْ ذَهَبًا وَلاَ وَرِقًا غَنِمْنَا الْمَتَاعَ وَالطَّعَامَ وَالثِّيَابَ ثُمَّ انْطَلَقْنَا إِلَى الْوَادِي وَمَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَبْدٌ لَهُ وَهَبَهُ لَهُ رَجُلٌ مِنْ جُذَامٍ يُدْعَى رِفَاعَةَ بْنَ زَيْدٍ مِنْ بَنِي الضُّبَيْبِ فَلَمَّا نَزَلْنَا الْوَادِيَ قَامَ عَبْدُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَحُلُّ رَحْلَهُ فَرُمِيَ بِسَهْمٍ فَكَانَ فِيهِ حَتْفُهُ فَقُلْنَا هَنِيئًا لَهُ الشَّهَادَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كَلاَّ وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ إِنَّ الشَّمْلَةَ لَتَلْتَهِبُ عَلَيْهِ نَارًا أَخَذَهَا مِنَ الْغَنَائِمِ يَوْمَ خَيْبَرَ لَمْ تُصِبْهَا الْمَقَاسِمُ " . قَالَ فَفَزِعَ النَّاسُ . فَجَاءَ رَجُلٌ بِشِرَاكٍ أَوْ شِرَاكَيْنِ . فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَصَبْتُ يَوْمَ خَيْبَرَ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " شِرَاكٌ مِنْ نَارٍ أَوْ شِرَاكَانِ مِنْ نَارٍ " .
Абу Ҳурайра айтди: Биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан Хайбарга чиқдик; Аллаҳ бизга (ғалаба) ато этди. Биз олтин ҳам, кумуш ҳам ғанимат олмадик — мато, таом ва кийимларни ғанимат олдик. Кейин водийга (кетдик); Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга унинг бир қули (бор эди) — уни унга Жузомдан Рифоа ибн Зайд — Бану ал-Дубайбдан — деган киши ҳадя қилган эди. Водийга тушганимизда, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг қули ўз эгар-юкини ечиб турган эди, бирдан унга бир ўқ отилди, унда унинг ўлими бўлди. Биз: "Унга шаҳодат муборак бўлсин, эй Расулуллаҳ" дедик. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Йўқ, Муҳаммаднинг жони қўлида бўлган Зот ила қасамки, албатта у Хайбар куни ғаниматлардан олган — тақсим қилинмаган — бир чопон унга ўлибдек (дўзах) ўти бўлиб ёнади" деди. Одамлар (буни эшитиб) саросима бўлди. Бир киши бир — ёки икки — поябзал тасмаси билан келиб: "Эй Расулуллаҳ, мен буни Хайбар куни олган эдим" деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Дўзахдан бир тасма — ёки: дўзахдан икки тасма" деди.