وَحَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الْجُرَيْرِيِّ، عَنْ أَبِي، الْعَلاَءِ عَنِ الأَحْنَفِ بْنِ قَيْسٍ، قَالَ قَدِمْتُ الْمَدِينَةَ فَبَيْنَا أَنَا فِي، حَلْقَةٍ فِيهَا مَلأٌ مِنْ قُرَيْشٍ إِذْ جَاءَ رَجُلٌ أَخْشَنُ الثِّيَابِ أَخْشَنُ الْجَسَدِ أَخْشَنُ الْوَجْهِ فَقَامَ عَلَيْهِمْ فَقَالَ بَشِّرِ الْكَانِزِينَ بِرَضْفٍ يُحْمَى عَلَيْهِ فِي نَارِ جَهَنَّمَ فَيُوضَعُ عَلَى حَلَمَةِ ثَدْىِ أَحَدِهِمْ حَتَّى يَخْرُجَ مِنْ نُغْضِ كَتِفَيْهِ وَيُوضَعُ عَلَى نُغْضِ كَتِفَيْهِ حَتَّى يَخْرُجَ مِنْ حَلَمَةِ ثَدْيَيْهِ يَتَزَلْزَلُ قَالَ فَوَضَعَ الْقَوْمُ رُءُوسَهُمْ فَمَا رَأَيْتُ أَحَدًا مِنْهُمْ رَجَعَ إِلَيْهِ شَيْئًا - قَالَ - فَأَدْبَرَ وَاتَّبَعْتُهُ حَتَّى جَلَسَ إِلَى سَارِيَةٍ فَقُلْتُ مَا رَأَيْتُ هَؤُلاَءِ إِلاَّ كَرِهُوا مَا قُلْتَ لَهُمْ . قَالَ إِنَّ هَؤُلاَءِ لاَ يَعْقِلُونَ شَيْئًا إِنَّ خَلِيلِي أَبَا الْقَاسِمِ صلى الله عليه وسلم دَعَانِي فَأَجَبْتُهُ فَقَالَ " أَتَرَى أُحُدًا " . فَنَظَرْتُ مَا عَلَىَّ مِنَ الشَّمْسِ وَأَنَا أَظُنُّ أَنَّهُ يَبْعَثُنِي فِي حَاجَةٍ لَهُ فَقُلْتُ أَرَاهُ . فَقَالَ " مَا يَسُرُّنِي أَنَّ لِي مِثْلَهُ ذَهَبًا أُنْفِقُهُ كُلَّهُ إِلاَّ ثَلاَثَةَ دَنَانِيرَ " . ثُمَّ هَؤُلاَءِ يَجْمَعُونَ الدُّنْيَا لاَ يَعْقِلُونَ شَيْئًا . قَالَ قُلْتُ مَا لَكَ وَلإِخْوَتِكَ مِنْ قُرَيْشٍ لاَ تَعْتَرِيهِمْ وَتُصِيبُ مِنْهُمْ . قَالَ لاَ وَرَبِّكَ لاَ أَسْأَلُهُمْ عَنْ دُنْيَا وَلاَ أَسْتَفْتِيهِمْ عَنْ دِينٍ حَتَّى أَلْحَقَ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ .
Ва менга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Исмоил ибн Иброҳим ал-Журайрийдан, у Абул-Аладан, у Аҳнаф ибн Қайсдан ривоят қилди, у деди: Мадинага келдим. Мен Қурайшдан бир жамоа бўлган ҳалқада эдим, шунда кийими қўпол, бадани қўпол, юзи қўпол бир киши келди ва уларнинг олдида туриб: «Мол йиғувчиларга жаҳаннам ўтида қиздириладиган тош билан (азоб) хабарини бер — у (тош) уларнинг бирининг кўкрак учига қўйилади, ҳатто елка суягидан чиқиб кетади; ва елка суягига қўйилади, ҳатто кўкрак учидан чиқиб кетади, (тана) ларзага келади» деди. Одамлар бошларини қуйи солишди, мен улардан бирортаси унга бирор нарса жавоб қайтарганини кўрмадим. Сўнг у орқага бурилиб кетди, мен унга эргашдим, ҳатто у бир устун ёнига ўтирди. Мен: «Мен бу одамлар сен айтган нарсани ёқтирмагандек кўрдим» дедим. У: «Булар ҳеч нарсани ақл қилмайдилар. Менинг дўстим Абул-Қосим (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мени чақирди, мен жавоб бердим. У: ‹Уҳуд (тоғи)ни кўряпсанми?› деди. Мен қуёш (қанча) қолганига қарадим — у мени бирор ҳожати учун юборади, деб ўйладим — ва: ‹Кўряпман›, дедим. У: ‹Менга Уҳуд миқдорича олтин бўлиб, уни бутунлай инфоқ қилсам-у, фақат уч динор (қолса), бу мени хурсанд қиларди›, деди. Кейин булар дунёни йиғишади, ҳеч нарсани ақл қилмайдилар» деди. Мен: «Сенга ва Қурайшдан бўлган биродарларингга нима бўлди, уларнинг олдига бормайсан ва улардан (мол) олмайсан?» дедим. У: «Йўқ, Роббингга қасамки, мен улардан дунё сўрамайман ва Аллаҳ ҳамда Расулига қовушгунимча улардан дийн ҳақида фатво сўрамайман» деди.