وَحَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَشْهَبِ، حَدَّثَنَا خُلَيْدٌ الْعَصَرِيُّ، عَنِ الأَحْنَفِ، بْنِ قَيْسٍ قَالَ كُنْتُ فِي نَفَرٍ مِنْ قُرَيْشٍ فَمَرَّ أَبُو ذَرٍّ وَهُوَ يَقُولُ بَشِّرِ الْكَانِزِينَ بِكَىٍّ فِي ظُهُورِهِمْ يَخْرُجُ مِنْ جُنُوبِهِمْ وَبِكَىٍّ مِنْ قِبَلِ أَقْفَائِهِمْ يَخْرُجُ مِنْ جِبَاهِهِمْ . - قَالَ - ثُمَّ تَنَحَّى فَقَعَدَ . - قَالَ - قُلْتُ مَنْ هَذَا قَالُوا هَذَا أَبُو ذَرٍّ . قَالَ فَقُمْتُ إِلَيْهِ فَقُلْتُ مَا شَىْءٌ سَمِعْتُكَ تَقُولُ قُبَيْلُ قَالَ مَا قُلْتُ إِلاَّ شَيْئًا قَدْ سَمِعْتُهُ مِنْ نَبِيِّهِمْ صلى الله عليه وسلم . قَالَ قُلْتُ مَا تَقُولُ فِي هَذَا الْعَطَاءِ قَالَ خُذْهُ فَإِنَّ فِيهِ الْيَوْمَ مَعُونَةً فَإِذَا كَانَ ثَمَنًا لِدِينِكَ فَدَعْهُ.
Ва бизга Шайбон ибн Фаррух ривоят қилди, бизга Абул-Ашҳаб ривоят қилди, бизга Хулайд ал-Асарий Аҳнаф ибн Қайсдан ривоят қилди, у деди: Мен Қурайшдан бир неча киши орасида эдим. Абу Зарр ўтиб қолди ва: «Мол йиғувчиларга белкаларидан (қизиган тош) билан (азоб) хабарини бер — у ён-биқинларидан чиқади; ва орқаларидан (қизиган тош) билан — у пешоналаридан чиқади» дерди. Сўнг у четга чиқиб ўтирди. Мен: «Бу ким?» дедим. «Бу Абу Зарр» дейишди. Мен унинг олдига туриб бордим ва: «Озгина аввал сендан эшитган нарсам нима эди?» дедим. У: «Мен фақат уларнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан эшитган нарсани айтдим» деди. Мен: «Бу ато (бериладиган мол) ҳақида нима дейсан?» дедим. У: «Уни ол, чунки бугун унда ёрдам бор. Аммо у дийнингга баҳо (эваз) бўлса, уни тарк эт» деди.