حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ مَعِينٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، ح وَحَدَّثَنِيهِ بِشْرُ بْنُ خَالِدٍ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - أَخْبَرَنَا مُحَمَّدٌ، - يَعْنِي ابْنَ جَعْفَرٍ - عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ، قَالَ أُمِرْنَا بِالصَّدَقَةِ . قَالَ كُنَّا نُحَامِلُ - قَالَ - فَتَصَدَّقَ أَبُو عَقِيلٍ بِنِصْفِ صَاعٍ - قَالَ - وَجَاءَ إِنْسَانٌ بِشَىْءٍ أَكْثَرَ مِنْهُ فَقَالَ الْمُنَافِقُونَ إِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ عَنْ صَدَقَةِ هَذَا وَمَا فَعَلَ هَذَا الآخَرُ إِلاَّ رِيَاءً فَنَزَلَتْ { الَّذِينَ يَلْمِزُونَ الْمُطَّوِّعِينَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فِي الصَّدَقَاتِ وَالَّذِينَ لاَ يَجِدُونَ إِلاَّ جُهْدَهُمْ} وَلَمْ يَلْفِظْ بِشْرٌ بِالْمُطَّوِّعِينَ .
Абу Масъуд айтди: Биз садақага буюрилдик. Биз (юк ташишда) ҳаммоллик қилар эдик. Бас Абу Ақил ярим сў (хурмо) садақа қилди; ва бир инсон ундан кўпроқ (садақа) билан келди. Бас мунофиқлар: «Албатта Аллаҳ бу(одам)нинг садақасидан бениёздир; ва бу бошқаси фақат риё учун(гина) қилди» дедилар. Бас (шу оят) нозил бўлди: {Садақаларда мўминлардан кўнгилли (нафл) қилувчиларни ва ўз куч-қувватидан бошқани тополмайдиганларни айблаб мазах қиладиганлар...}. Бишр «ал-муттаввиийна» (кўнгилли қилувчилар) сўзини талаффуз қилмади.