حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ، يَسَارٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّهُ قَالَ كَانَ الْفَضْلُ بْنُ عَبَّاسٍ رَدِيفَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَاءَتْهُ امْرَأَةٌ مِنْ خَثْعَمَ تَسْتَفْتِيهِ فَجَعَلَ الْفَضْلُ يَنْظُرُ إِلَيْهَا وَتَنْظُرُ إِلَيْهِ فَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَصْرِفُ وَجْهَ الْفَضْلِ إِلَى الشِّقِّ الآخَرِ . قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ فَرِيضَةَ اللَّهِ عَلَى عِبَادِهِ فِي الْحَجِّ أَدْرَكَتْ أَبِي شَيْخًا كَبِيرًا لاَ يَسْتَطِيعُ أَنْ يَثْبُتَ عَلَى الرَّاحِلَةِ أَفَأَحُجُّ عَنْهُ قَالَ " نَعَمْ " . وَذَلِكَ فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ .
Бизга Яҳё ибн Яҳё ривоят қилди, у деди: Моликка Ибн Шиҳобдан, у Сулаймон ибн Ясардан, у Абдуллаҳ ибн Аббосдан (ривоят қилганини) ўқиб бердим — у деди: Фазл ибн Аббос Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг орқасига минган эди, шунда унга Хасъамдан бир аёл фатво сўраб келди. Фазл унга қарай бошлади, у ҳам унга қарарди; Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Фазлнинг юзини бошқа томонга бура бошлади. (Аёл): «Ё Расулуллаҳ, Аллаҳнинг бандаларига ҳаж ҳақидаги фарзи отамга — минишга (уловда) барқарор тура олмайдиган кекса чол бўлган ҳолда — етиб келди; мен у номидан ҳаж қилайми?» деди. У: «Ҳа» деди. Бу Видў ҳажида эди.