حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا أَبُو خَيْثَمَةَ، عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ، قَالَ قُلْتُ لِجَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ أَكُنْتَ تُجَالِسُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ نَعَمْ كَثِيرًا كَانَ لاَ يَقُومُ مِنْ مُصَلاَّهُ الَّذِي يُصَلِّي فِيهِ الصُّبْحَ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ فَإِذَا طَلَعَتْ قَامَ وَكَانُوا يَتَحَدَّثُونَ فَيَأْخُذُونَ فِي أَمْرِ الْجَاهِلِيَّةِ فَيَضْحَكُونَ وَيَتَبَسَّمُ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Яҳё ибн Яҳё ривоят қилди, бизга Абу Хайсама хабар берди, у Симок ибн Ҳарбдан, у деди: Мен Жобир ибн Самурага: «Сен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан ўтирар мидинг?» дедим. У деди: Ҳа, кўп. У киши қуёш чиққунча бомдод ўқиган жойларидан турмас эдилар. Қуёш чиққач, турардилар. Саҳобалар суҳбатлашар, жоҳилият ишларини гапириб кулишар, у киши соллаллаҳу алайҳи васаллам эса табассум қилардилар.