حَدَّثَنِي عَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ الْعَظِيمِ الْعَنْبَرِيُّ، وَأَحْمَدُ بْنُ جَعْفَرٍ الْمَعْقِرِيُّ، قَالاَ حَدَّثَنَا النَّضْرُ، - وَهُوَ ابْنُ مُحَمَّدٍ الْيَمَامِيُّ - حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو زُمَيْلٍ، حَدَّثَنِي ابْنُ عَبَّاسٍ، قَالَ كَانَ الْمُسْلِمُونَ لاَ يَنْظُرُونَ إِلَى أَبِي سُفْيَانَ وَلاَ يُقَاعِدُونَهُ فَقَالَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَا نَبِيَّ اللَّهِ ثَلاَثٌ أَعْطِنِيهِنَّ قَالَ " نَعَمْ " . قَالَ عِنْدِي أَحْسَنُ الْعَرَبِ وَأَجْمَلُهُ أُمُّ حَبِيبَةَ بِنْتُ أَبِي سُفْيَانَ أُزَوِّجُكَهَا قَالَ " نَعَمْ " . قَالَ وَمُعَاوِيَةُ تَجْعَلُهُ كَاتِبًا بَيْنَ يَدَيْكَ . قَالَ " نَعَمْ " . قَالَ وَتُؤَمِّرُنِي حَتَّى أُقَاتِلَ الْكُفَّارَ كَمَا كُنْتُ أُقَاتِلُ الْمُسْلِمِينَ . قَالَ " نَعَمْ " . قَالَ أَبُو زُمَيْلٍ وَلَوْلاَ أَنَّهُ طَلَبَ ذَلِكَ مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مَا أَعْطَاهُ ذَلِكَ لأَنَّهُ لَمْ يَكُنْ يُسْئَلُ شَيْئًا إِلاَّ قَالَ " نَعَمْ " .
Менга Аббос ибн Абдулазим ал-Анбарий ва Аҳмад ибн Жаъфар ал-Маъқирий ривоят қилиб дедилар: бизга ан-Назр — у ибн Муҳаммад ал-Ямомий — ривоят қилди: бизга Икрима ривоят қилди: бизга Абу Зумайл ривоят қилди: менга ибн Аббос ривоят қилди, у деди: мусулмонлар Абу Суфёнга қарамас ва у билан ўтирмас эдилар. Шунда у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга: «Эй Аллаҳнинг Набийси, учта (нарса) бор, уларни менга бер» деди. У: «Ҳа» деди. У: «Менинг олдимда арабларнинг энг гўзали ва энг чиройлиси Умму Ҳабиба бинт Абу Суфён бор, уни сенга уйлантираман» деди. У: «Ҳа» деди. У: «Муъовияни ҳузурингда котиб қиласан» деди. У: «Ҳа» деди. У: «Ва мени амир қиласан, токи мен мусулмонларга қарши жанг қилганимдек кофирларга қарши жанг қилай» деди. У: «Ҳа» деди. Абу Зумайл деди: агар у буни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан сўрамаганда эди, у буни унга бермасди, чунки у (Набий) нимаики сўралса, фақат: «Ҳа» деарди.