Жамоат намози ҳидоят суннатларидандир

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بِشْرٍ الْعَبْدِيُّ، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ بْنُ أَبِي زَائِدَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ عُمَيْرٍ، عَنْ أَبِي الأَحْوَصِ، قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ لَقَدْ رَأَيْتُنَا وَمَا يَتَخَلَّفُ عَنِ الصَّلاَةِ إِلاَّ مُنَافِقٌ قَدْ عُلِمَ نِفَاقُهُ أَوْ مَرِيضٌ إِنْ كَانَ الْمَرِيضُ لَيَمْشِي بَيْنَ رَجُلَيْنِ حَتَّى يَأْتِيَ الصَّلاَةَ - وَقَالَ - إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَّمَنَا سُنَنَ الْهُدَى وَإِنَّ مِنْ سُنَنِ الْهُدَى الصَّلاَةَ فِي الْمَسْجِدِ الَّذِي يُؤَذَّنُ فِيهِ ‏.‏

Абу Аҳвос айтди: Абдуллаҳ (ибн Масъуд): «Ростдан, биз ўзимизни (шу ҳолда) кўрган эдикки, намоздан нифоқи (маълум) бўлган мунофиқдан, ёки касалдан бошқа ҳеч ким қолмас эди; (ҳатто) касал — то намозга келгунча — икки киши орасида (суяб) юрар эди» деди. Ва: «Албатта Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга ҳидоят йўлларини (сунанал-ҳудо) ўргатди; ва ҳидоят йўлларидан бири — азон айтиладиган масжидда намоз ўқишдир» деди.

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ دُكَيْنٍ، عَنْ أَبِي الْعُمَيْسِ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ الأَقْمَرِ، عَنْ أَبِي الأَحْوَصِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ مَنْ سَرَّهُ أَنْ يَلْقَى اللَّهَ غَدًا مُسْلِمًا فَلْيُحَافِظْ عَلَى هَؤُلاَءِ الصَّلَوَاتِ حَيْثُ يُنَادَى بِهِنَّ فَإِنَّ اللَّهَ شَرَعَ لِنَبِيِّكُمْ صلى الله عليه وسلم سُنَنَ الْهُدَى وَإِنَّهُنَّ مِنْ سُنَنِ الْهُدَى وَلَوْ أَنَّكُمْ صَلَّيْتُمْ فِي بُيُوتِكُمْ كَمَا يُصَلِّي هَذَا الْمُتَخَلِّفُ فِي بَيْتِهِ لَتَرَكْتُمْ سُنَّةَ نَبِيِّكُمْ وَلَوْ تَرَكْتُمْ سُنَّةَ نَبِيِّكُمْ لَضَلَلْتُمْ وَمَا مِنْ رَجُلٍ يَتَطَهَّرُ فَيُحْسِنُ الطُّهُورَ ثُمَّ يَعْمِدُ إِلَى مَسْجِدٍ مِنْ هَذِهِ الْمَسَاجِدِ إِلاَّ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِكُلِّ خَطْوَةٍ يَخْطُوهَا حَسَنَةً وَيَرْفَعُهُ بِهَا دَرَجَةً وَيَحُطُّ عَنْهُ بِهَا سَيِّئَةً وَلَقَدْ رَأَيْتُنَا وَمَا يَتَخَلَّفُ عَنْهَا إِلاَّ مُنَافِقٌ مَعْلُومُ النِّفَاقِ وَلَقَدْ كَانَ الرَّجُلُ يُؤْتَى بِهِ يُهَادَى بَيْنَ الرَّجُلَيْنِ حَتَّى يُقَامَ فِي الصَّفِّ ‏.‏

Абдуллаҳ (ибн Масъуд) айтди: Кимки эртага (қиёматда) Аллаҳга мусулмон ҳолда йўлиқиши уни севинтирса, мана шу намозларни — қаерда (азон билан) нидо қилинса, ўша ерда — муҳофаза қилсин. Чунки Аллаҳ Набийингизга (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳидоят йўлларини жорий қилди; ва албатта булар (намозлар) ҳидоят йўлларидандир. Агар сизлар — мана шу қолиб кетувчи (киши) уйида ўқиган каби — уйларингизда ўқисангиз, Набийингизнинг суннатини тарк этган бўласиз; ва Набийингизнинг суннатини тарк этса з, адашасиз. Ҳеч бир киши таҳорат олиб, уни чиройли қилиб, кейин шу масжидлардан бирига қасд қилмайдики, илла Аллаҳ унга — босган ҳар бир қадами учун — бир ҳасана ёзади, уни шу билан бир даража кўтаради ва ундан шу билан бир гуноҳни туширади. Ростдан, биз ўзимизни (шу ҳолда) кўрган эдикки, ундан (жамоатдан) нифоқи маълум бўлган мунофиқдан бошқа ҳеч ким қолмас эди; ва ростдан, (баъзан) киши — икки киши орасида суяб келтирилар, то сафда тикланар эди.