حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بِشْرٍ الْعَبْدِيُّ، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ بْنُ أَبِي زَائِدَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ عُمَيْرٍ، عَنْ أَبِي الأَحْوَصِ، قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ لَقَدْ رَأَيْتُنَا وَمَا يَتَخَلَّفُ عَنِ الصَّلاَةِ إِلاَّ مُنَافِقٌ قَدْ عُلِمَ نِفَاقُهُ أَوْ مَرِيضٌ إِنْ كَانَ الْمَرِيضُ لَيَمْشِي بَيْنَ رَجُلَيْنِ حَتَّى يَأْتِيَ الصَّلاَةَ - وَقَالَ - إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَّمَنَا سُنَنَ الْهُدَى وَإِنَّ مِنْ سُنَنِ الْهُدَى الصَّلاَةَ فِي الْمَسْجِدِ الَّذِي يُؤَذَّنُ فِيهِ .
Абу Аҳвос айтди: Абдуллаҳ (ибн Масъуд): «Ростдан, биз ўзимизни (шу ҳолда) кўрган эдикки, намоздан нифоқи (маълум) бўлган мунофиқдан, ёки касалдан бошқа ҳеч ким қолмас эди; (ҳатто) касал — то намозга келгунча — икки киши орасида (суяб) юрар эди» деди. Ва: «Албатта Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга ҳидоят йўлларини (сунанал-ҳудо) ўргатди; ва ҳидоят йўлларидан бири — азон айтиладиган масжидда намоз ўқишдир» деди.