Симок ибн Ҳарб айтди: Мен Жобир ибн Самурага: «Сен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан ўтирар (суҳбатда бўлар)мидингми?» дедим. У: «Ҳа, кўп (марта). У субҳни — ёки бомдодни — ўқиган намозгоҳидан, то қуёш чиққунча турмас эди; қуёш чиқса, турар эди. Улар суҳбатлашар, жоҳилийят (даври) ишларини эслар ва кулар эдилар; у (Набий) эса табассум қилар эди» деди.
Жобир ибн Самура (ривоят қилди)ки: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) фажрни ўқиганида, ўз намозгоҳида — то қуёш чиройли (яхшигина) чиққунча — ўтирар эди.
Абу Ҳурайра (ривоят қилди)ки: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Аллаҳга энг севимли жойлар — уларнинг масжидлари; Аллаҳга энг ёмон кўрилган жойлар — уларнинг бозорларидир» деди.