باب فِي صِفَةِ الدَّجَّالِ وَتَحْرِيمِ الْمَدِينَةِ عَلَيْهِ وَقَتْلِهِ الْمُؤْمِنَ وَإِحْيَائِهِ
حَدَّثَنِي عَمْرٌو النَّاقِدُ، وَالْحَسَنُ الْحُلْوَانِيُّ، وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، - وَأَلْفَاظُهُمْ مُتَقَارِبَةٌ وَالسِّيَاقُ لِعَبْدٍ - قَالَ حَدَّثَنِي وَقَالَ الآخَرَانِ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، - وَهُوَ ابْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ - حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، أَنَّ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ، قَالَ حَدَّثَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمًا حَدِيثًا طَوِيلاً عَنِ الدَّجَّالِ فَكَانَ فِيمَا حَدَّثَنَا قَالَ " يَأْتِي وَهُوَ مُحَرَّمٌ عَلَيْهِ أَنْ يَدْخُلَ نِقَابَ الْمَدِينَةِ فَيَنْتَهِي إِلَى بَعْضِ السِّبَاخِ الَّتِي تَلِي الْمَدِينَةَ فَيَخْرُجُ إِلَيْهِ يَوْمَئِذٍ رَجُلٌ هُوَ خَيْرُ النَّاسِ - أَوْ مِنْ خَيْرِ النَّاسِ - فَيَقُولُ لَهُ أَشْهَدُ أَنَّكَ الدَّجَّالُ الَّذِي حَدَّثَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَدِيثَهُ فَيَقُولُ الدَّجَّالُ أَرَأَيْتُمْ إِنْ قَتَلْتُ هَذَا ثُمَّ أَحْيَيْتُهُ أَتَشُكُّونَ فِي الأَمْرِ فَيَقُولُونَ لاَ . قَالَ فَيَقْتُلُهُ ثُمَّ يُحْيِيهِ فَيَقُولُ حِينَ يُحْيِيهِ وَاللَّهِ مَا كُنْتُ فِيكَ قَطُّ أَشَدَّ بَصِيرَةً مِنِّي الآنَ - قَالَ - فَيُرِيدُ الدَّجَّالُ أَنْ يَقْتُلَهُ فَلاَ يُسَلَّطُ عَلَيْهِ " . قَالَ أَبُو إِسْحَاقَ يُقَالُ إِنَّ هَذَا الرَّجُلَ هُوَ الْخَضِرُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ .
Менга Амр ан-Ноқид, ал-Ҳасан ал-Ҳулвоний ва Абд ибн Ҳумайд ривоят қилди — уларнинг сўзлари бир-бирига яқин, сиёқ (матн ифодаси) Абдники — у: менга ривоят қилди, деди, қолган иккиси эса: бизга Яъқуб — у Ибн Иброҳим ибн Саъд — ривоят қилди, дедилар; бизга отам Солиҳдан, у Ибн Шиҳобдан ривоят қилди, менга Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Утба хабар бердики, Абу Саийд ал-Худрий шундай деган: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир куни бизга Дажжол ҳақида узун бир ҳадис айтиб бердилар, бизга айтганлари орасида шу бор эди: «У келади, лекин унга Мадинанинг йўлларидан (ичига) кириш ҳаром қилинган. У Мадинага ёндош шўрхок ерлардан бирига етиб келади. Ўша куни унинг олдига одамларнинг энг яхшиси — ёки энг яхшиларидан бири бўлган бир киши чиқади ва унга: Мен сен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга ҳақида ҳадис айтиб берган Дажжол эканингга гувоҳлик бераман, дейди. Шунда Дажжол: Айтинглар-чи, агар мен буни ўлдириб, сўнг тирилтирсам, бу ишда шубҳа қиласизларми? дейди. Улар: Йўқ, дейишади. У уни ўлдиради, сўнг тирилтиради. У тирилтирганида, ўша киши: Валлаҳи, мен сен ҳақингда ҳеч қачон ҳозиргидан кўра кўпроқ басиратли бўлмаган эдим, дейди. Шунда Дажжол уни ўлдирмоқчи бўлади, лекин унга ғолиб қилинмайди», дедилар. Абу Ишоқ: Бу киши ал-Хизр алайҳиссалом, дейилади, деди.
وَحَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ، أَخْبَرَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، فِي هَذَا الإِسْنَادِ بِمِثْلِهِ .
Менга Абдуллаҳ ибн Абдурраҳмон ад-Дорамий ривоят қилди, бизга Абул Ямон хабар берди, бизга Шуъайб аз-Зуҳрийдан шу иснод билан худди шунга ўхшаш хабар берди.
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ قُهْزَاذَ، مِنْ أَهْلِ مَرْوَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُثْمَانَ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنْ قَيْسِ بْنِ وَهْبٍ، عَنْ أَبِي الْوَدَّاكِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَخْرُجُ الدَّجَّالُ فَيَتَوَجَّهُ قِبَلَهُ رَجُلٌ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فَتَلْقَاهُ الْمَسَالِحُ مَسَالِحُ الدَّجَّالِ فَيَقُولُونَ لَهُ أَيْنَ تَعْمِدُ فَيَقُولُ أَعْمِدُ إِلَى هَذَا الَّذِي خَرَجَ - قَالَ - فَيَقُولُونَ لَهُ أَوَمَا تُؤْمِنُ بِرَبِّنَا فَيَقُولُ مَا بِرَبِّنَا خَفَاءٌ . فَيَقُولُونَ اقْتُلُوهُ . فَيَقُولُ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ أَلَيْسَ قَدْ نَهَاكُمْ رَبُّكُمْ أَنْ تَقْتُلُوا أَحَدًا دُونَهُ - قَالَ - فَيَنْطَلِقُونَ بِهِ إِلَى الدَّجَّالِ فَإِذَا رَآهُ الْمُؤْمِنُ قَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ هَذَا الدَّجَّالُ الَّذِي ذَكَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَيَأْمُرُ الدَّجَّالُ بِهِ فَيُشَبَّحُ فَيَقُولُ خُذُوهُ وَشُجُّوهُ . فَيُوسَعُ ظَهْرُهُ وَبَطْنُهُ ضَرْبًا - قَالَ - فَيَقُولُ أَوَمَا تُؤْمِنُ بِي قَالَ فَيَقُولُ أَنْتَ الْمَسِيحُ الْكَذَّابُ - قَالَ - فَيُؤْمَرُ بِهِ فَيُؤْشَرُ بِالْمِئْشَارِ مِنْ مَفْرِقِهِ حَتَّى يُفَرَّقَ بَيْنَ رِجْلَيْهِ - قَالَ - ثُمَّ يَمْشِي الدَّجَّالُ بَيْنَ الْقِطْعَتَيْنِ ثُمَّ يَقُولُ لَهُ قُمْ . فَيَسْتَوِي قَائِمًا - قَالَ - ثُمَّ يَقُولُ لَهُ أَتُؤْمِنُ بِي فَيَقُولُ مَا ازْدَدْتُ فِيكَ إِلاَّ بَصِيرَةً - قَالَ - ثُمَّ يَقُولُ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّهُ لاَ يَفْعَلُ بَعْدِي بِأَحَدٍ مِنَ النَّاسِ - قَالَ - فَيَأْخُذُهُ الدَّجَّالُ لِيَذْبَحَهُ فَيُجْعَلَ مَا بَيْنَ رَقَبَتِهِ إِلَى تَرْقُوَتِهِ نُحَاسًا فَلاَ يَسْتَطِيعُ إِلَيْهِ سَبِيلاً - قَالَ - فَيَأْخُذُ بِيَدَيْهِ وَرِجْلَيْهِ فَيَقْذِفُ بِهِ فَيَحْسِبُ النَّاسُ أَنَّمَا قَذَفَهُ إِلَى النَّارِ وَإِنَّمَا أُلْقِيَ فِي الْجَنَّةِ " . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هَذَا أَعْظَمُ النَّاسِ شَهَادَةً عِنْدَ رَبِّ الْعَالَمِينَ " .
Менга Марв аҳлидан бўлган Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Қуҳзоз ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Усмон Абу Ҳамзадан, у Қайс ибн Ваҳбдан, у Абул Ваддокдан, у Абу Саъийд ал-Худрийдан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Дажжол чиқади, мўминлардан бир киши унга томон йўл олади. Дажжолнинг посбонлари уни қаршилайдилар ва унга: ‹Қаерга кетмоқчисан?› дейишади. У: ‹Мана шу чиққан кимсага кетмоқчиман›, дейди. Улар унга: ‹Сен Роббимизга иймон келтирмайсанми?› дейишади. У: ‹Бизнинг Роббимизда ҳеч қандай яширинлик йўқ›, дейди. Улар: ‹Уни ўлдиринглар›, дейишади. Сўнг улар бир-бирларига: ‹Роббингиз сизларга унинг ҳузурига олиб бормай туриб бирор кишини ўлдиришни ман қилмаганмиди?› дейишади. Сўнг улар уни Дажжолнинг ҳузурига олиб борадилар. Мўмин уни кўргач: ‹Эй одамлар, мана шу Дажжол, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам зикр қилган кимса›, дейди. Дажжол унинг ҳақида буюради, уни чўзиб боғлайдилар. Дажжол: ‹Уни ушланглар ва бошини ёринг›, дейди. Унинг орқаси ва қорни урилиб кенгайтирилади. Дажжол: ‹Менга иймон келтирмайсанми?› дейди. У: ‹Сен ёлғончи Масиҳсан›, дейди. Сўнг унинг ҳақида буюрилади, уни бошининг ўртасидан тортиб оёқларининг ораси ажрагунича арра билан арраланади. Сўнг Дажжол икки бўлак орасида юради ва унга: ‹Тур!› дейди. У тикка туради. Сўнг унга: ‹Менга иймон келтирасанми?› дейди. У: ‹Сенинг ҳақингда босиратим фақат ортди, холос›, дейди. Сўнг у: ‹Эй одамлар, у мендан кейин одамлардан ҳеч кимга бундай қилолмайди›, дейди. Дажжол уни сўйиш учун ушлайди, аммо унинг бўйни билан ўмрови ораси мисга айлантирилади ва Дажжол унга ҳеч қандай йўл топа олмайди. Сўнг уни қўл-оёқларидан ушлаб улоқтиради. Одамлар уни дўзахга улоқтирди деб ўйлайдилар, ҳолбуки у жаннатга ташланган бўлади». Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Бу киши оламларнинг Робби ҳузурида одамларнинг энг буюк шаҳиди (гувоҳи)дир».