حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ قُهْزَاذَ، مِنْ أَهْلِ مَرْوَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُثْمَانَ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنْ قَيْسِ بْنِ وَهْبٍ، عَنْ أَبِي الْوَدَّاكِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَخْرُجُ الدَّجَّالُ فَيَتَوَجَّهُ قِبَلَهُ رَجُلٌ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فَتَلْقَاهُ الْمَسَالِحُ مَسَالِحُ الدَّجَّالِ فَيَقُولُونَ لَهُ أَيْنَ تَعْمِدُ فَيَقُولُ أَعْمِدُ إِلَى هَذَا الَّذِي خَرَجَ - قَالَ - فَيَقُولُونَ لَهُ أَوَمَا تُؤْمِنُ بِرَبِّنَا فَيَقُولُ مَا بِرَبِّنَا خَفَاءٌ . فَيَقُولُونَ اقْتُلُوهُ . فَيَقُولُ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ أَلَيْسَ قَدْ نَهَاكُمْ رَبُّكُمْ أَنْ تَقْتُلُوا أَحَدًا دُونَهُ - قَالَ - فَيَنْطَلِقُونَ بِهِ إِلَى الدَّجَّالِ فَإِذَا رَآهُ الْمُؤْمِنُ قَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ هَذَا الدَّجَّالُ الَّذِي ذَكَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَيَأْمُرُ الدَّجَّالُ بِهِ فَيُشَبَّحُ فَيَقُولُ خُذُوهُ وَشُجُّوهُ . فَيُوسَعُ ظَهْرُهُ وَبَطْنُهُ ضَرْبًا - قَالَ - فَيَقُولُ أَوَمَا تُؤْمِنُ بِي قَالَ فَيَقُولُ أَنْتَ الْمَسِيحُ الْكَذَّابُ - قَالَ - فَيُؤْمَرُ بِهِ فَيُؤْشَرُ بِالْمِئْشَارِ مِنْ مَفْرِقِهِ حَتَّى يُفَرَّقَ بَيْنَ رِجْلَيْهِ - قَالَ - ثُمَّ يَمْشِي الدَّجَّالُ بَيْنَ الْقِطْعَتَيْنِ ثُمَّ يَقُولُ لَهُ قُمْ . فَيَسْتَوِي قَائِمًا - قَالَ - ثُمَّ يَقُولُ لَهُ أَتُؤْمِنُ بِي فَيَقُولُ مَا ازْدَدْتُ فِيكَ إِلاَّ بَصِيرَةً - قَالَ - ثُمَّ يَقُولُ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّهُ لاَ يَفْعَلُ بَعْدِي بِأَحَدٍ مِنَ النَّاسِ - قَالَ - فَيَأْخُذُهُ الدَّجَّالُ لِيَذْبَحَهُ فَيُجْعَلَ مَا بَيْنَ رَقَبَتِهِ إِلَى تَرْقُوَتِهِ نُحَاسًا فَلاَ يَسْتَطِيعُ إِلَيْهِ سَبِيلاً - قَالَ - فَيَأْخُذُ بِيَدَيْهِ وَرِجْلَيْهِ فَيَقْذِفُ بِهِ فَيَحْسِبُ النَّاسُ أَنَّمَا قَذَفَهُ إِلَى النَّارِ وَإِنَّمَا أُلْقِيَ فِي الْجَنَّةِ " . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هَذَا أَعْظَمُ النَّاسِ شَهَادَةً عِنْدَ رَبِّ الْعَالَمِينَ " .
Менга Марв аҳлидан бўлган Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Қуҳзоз ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Усмон Абу Ҳамзадан, у Қайс ибн Ваҳбдан, у Абул Ваддокдан, у Абу Саъийд ал-Худрийдан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Дажжол чиқади, мўминлардан бир киши унга томон йўл олади. Дажжолнинг посбонлари уни қаршилайдилар ва унга: ‹Қаерга кетмоқчисан?› дейишади. У: ‹Мана шу чиққан кимсага кетмоқчиман›, дейди. Улар унга: ‹Сен Роббимизга иймон келтирмайсанми?› дейишади. У: ‹Бизнинг Роббимизда ҳеч қандай яширинлик йўқ›, дейди. Улар: ‹Уни ўлдиринглар›, дейишади. Сўнг улар бир-бирларига: ‹Роббингиз сизларга унинг ҳузурига олиб бормай туриб бирор кишини ўлдиришни ман қилмаганмиди?› дейишади. Сўнг улар уни Дажжолнинг ҳузурига олиб борадилар. Мўмин уни кўргач: ‹Эй одамлар, мана шу Дажжол, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам зикр қилган кимса›, дейди. Дажжол унинг ҳақида буюради, уни чўзиб боғлайдилар. Дажжол: ‹Уни ушланглар ва бошини ёринг›, дейди. Унинг орқаси ва қорни урилиб кенгайтирилади. Дажжол: ‹Менга иймон келтирмайсанми?› дейди. У: ‹Сен ёлғончи Масиҳсан›, дейди. Сўнг унинг ҳақида буюрилади, уни бошининг ўртасидан тортиб оёқларининг ораси ажрагунича арра билан арраланади. Сўнг Дажжол икки бўлак орасида юради ва унга: ‹Тур!› дейди. У тикка туради. Сўнг унга: ‹Менга иймон келтирасанми?› дейди. У: ‹Сенинг ҳақингда босиратим фақат ортди, холос›, дейди. Сўнг у: ‹Эй одамлар, у мендан кейин одамлардан ҳеч кимга бундай қилолмайди›, дейди. Дажжол уни сўйиш учун ушлайди, аммо унинг бўйни билан ўмрови ораси мисга айлантирилади ва Дажжол унга ҳеч қандай йўл топа олмайди. Сўнг уни қўл-оёқларидан ушлаб улоқтиради. Одамлар уни дўзахга улоқтирди деб ўйлайдилар, ҳолбуки у жаннатга ташланган бўлади». Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Бу киши оламларнинг Робби ҳузурида одамларнинг энг буюк шаҳиди (гувоҳи)дир».