Шомдан олдин икки ракат ўқиш мустаҳаблиги

وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَأَبُو كُرَيْبٍ جَمِيعًا عَنِ ابْنِ فُضَيْلٍ، - قَالَ أَبُو بَكْرٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، - عَنْ مُخْتَارِ بْنِ فُلْفُلٍ، قَالَ سَأَلْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ عَنِ التَّطَوُّعِ، بَعْدَ الْعَصْرِ فَقَالَ كَانَ عُمَرُ يَضْرِبُ الأَيْدِي عَلَى صَلاَةٍ بَعْدَ الْعَصْرِ وَكُنَّا نُصَلِّي عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم رَكْعَتَيْنِ بَعْدَ غُرُوبِ الشَّمْسِ قَبْلَ صَلاَةِ الْمَغْرِبِ ‏.‏ فَقُلْتُ لَهُ أَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَلاَّهُمَا قَالَ كَانَ يَرَانَا نُصَلِّيهِمَا ‏.‏ فَلَمْ يَأْمُرْنَا وَلَمْ يَنْهَنَا

Мухтор ибн Фулфул айтди: Мен Анас ибн Моликдан асрдан кейинги нафл ҳақида сўрадим. У: «Умар асрдан кейинги намоз учун қўлларга урар эди (ман қилар эди); биз эса Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида қуёш ботгандан кейин, шом намозидан олдин икки ракат ўқир эдик» деди. Мен унга: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларни ўқирмиди?» дедим. У: «У бизни уларни ўқиётган ҳолда кўрар эди; аммо бизга (уларни ўқишни) буюрмади ҳам, қайтармади ҳам» деди.

وَحَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ، - وَهُوَ ابْنُ صُهَيْبٍ - عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كُنَّا بِالْمَدِينَةِ فَإِذَا أَذَّنَ الْمُؤَذِّنُ لِصَلاَةِ الْمَغْرِبِ ابْتَدَرُوا السَّوَارِيَ فَيَرْكَعُونَ رَكْعَتَيْنِ رَكْعَتَيْنِ حَتَّى إِنَّ الرَّجُلَ الْغَرِيبَ لَيَدْخُلُ الْمَسْجِدَ فَيَحْسِبُ أَنَّ الصَّلاَةَ قَدْ صُلِّيَتْ مِنْ كَثْرَةِ مَنْ يُصَلِّيهِمَا ‏.‏

Анас ибн Молик айтди: Биз Мадинада эдик; муаззин шом намози учун азон айтса, (саҳобалар) устунларга (томон) шошилишар ва икки-икки ракат ўқишар эди; ҳатто ғариб (бегона) киши масжидга кирса, уларни ўқийдиган(лар) кўплигидан намоз (аллақачон) ўқилган деб ўйлар эди.