أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ إِنَّ ثُمَامَةَ بْنَ أُثَالٍ الْحَنَفِيَّ انْطَلَقَ إِلَى نَجْلٍ قَرِيبٍ مِنَ الْمَسْجِدِ فَاغْتَسَلَ ثُمَّ دَخَلَ الْمَسْجِدَ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ يَا مُحَمَّدُ وَاللَّهِ مَا كَانَ عَلَى الأَرْضِ وَجْهٌ أَبْغَضَ إِلَىَّ مِنْ وَجْهِكَ فَقَدْ أَصْبَحَ وَجْهُكَ أَحَبَّ الْوُجُوهِ كُلِّهَا إِلَىَّ وَإِنَّ خَيْلَكَ أَخَذَتْنِي وَأَنَا أُرِيدُ الْعُمْرَةَ فَمَاذَا تَرَى فَبَشَّرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَمَرَهُ أَنْ يَعْتَمِرَ . مُخْتَصِرٌ .
Бизга Қутайба хабар берди, у деди: бизга ал-Лайс ривоят қилди, Саид ибн Аби Саиддан (ривоят қилдики), у Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)нинг шундай деганини эшитди: Сумома ибн Усол ал-Ҳанафий масжидга яқин бир ҳовузга борди ва ғусл қилди, сўнг масжидга кириб деди: «Ашҳаду ан ло илаҳа иллаллаҳ, ваҳдаҳу ло шарика лаҳ, ва анна Муҳаммадан абдуҳу ва расулуҳ (Гувоҳлик бераманки, Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ, У ягонадир, шериги йўқдир, ва Муҳаммад Унинг бандаси ва расулидир). Эй Муҳаммад, Аллаҳга қасамки, ер юзида менга сизнинг юзингиздан кўра ёмонроқ кўринган юз йўқ эди, энди сизнинг юзингиз менга барча юзларнинг энг севимлиси бўлиб қолди. Сизнинг отлиқ (аскарларингиз) мени асир олди, ҳолбуки мен умра қилмоқчи эдим. Энди нима деб ўйлайсиз?» Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга хушхабар бердилар ва унга умра қилишни амр қилдилар. (Қисқартирилган.)