أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ تَمِيمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، وَسَلَمَةُ، عَنْ ذَرٍّ، عَنِ ابْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبْزَى، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَجُلاً، جَاءَ إِلَى عُمَرَ - رضى الله عنه - فَقَالَ إِنِّي أَجْنَبْتُ فَلَمْ أَجِدِ الْمَاءَ . فَقَالَ عُمَرُ لاَ تُصَلِّ . فَقَالَ عَمَّارٌ أَمَا تَذْكُرُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ أَنَا وَأَنْتَ فِي سَرِيَّةٍ فَأَجْنَبْنَا فَلَمْ نَجِدْ مَاءً فَأَمَّا أَنْتَ فَلَمْ تُصَلِّ وَأَمَّا أَنَا فَتَمَعَّكْتُ فِي التُّرَابِ ثُمَّ صَلَّيْتُ فَلَمَّا أَتَيْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَكَرْتُ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " إِنَّمَا يَكْفِيكَ " . وَضَرَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِيَدَيْهِ إِلَى الأَرْضِ ثُمَّ نَفَخَ فِيهِمَا فَمَسَحَ بِهِمَا وَجْهَهُ وَكَفَّيْهِ - شَكَّ سَلَمَةُ وَقَالَ لاَ أَدْرِي فِيهِ إِلَى الْمِرْفَقَيْنِ أَوْ إِلَى الْكَفَّيْنِ - قَالَ عُمَرُ نُوَلِّيكَ مِنْ ذَلِكَ مَا تَوَلَّيْتَ قَالَ شُعْبَةُ كَانَ يَقُولُ الْكَفَّيْنِ وَالْوَجْهَ وَالذِّرَاعَيْنِ . فَقَالَ لَهُ مَنْصُورٌ مَا تَقُولُ فَإِنَّهُ لاَ يَذْكُرُ الذِّرَاعَيْنِ أَحَدٌ غَيْرُكَ . فَشَكَّ سَلَمَةُ فَقَالَ لاَ أَدْرِي ذَكَرَ الذِّرَاعَيْنِ أَمْ لاَ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ибн Тамим хабар берди, у деди: бизга Ҳажжож ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба, ал-Ҳакам ва Саламадан, улар Заррдан, у Ибн Абдурраҳмон ибн Абзодан, у отасидан ривоят қилдики, бир киши Умар (розияллаҳу анҳу)нинг олдига келиб: «Мен жунуб бўлдим, лекин сув топмадим,» деди. Умар: «Намоз ўқима,» деди. Шунда Аммор: «Эй мўминлар амири, мен ва сен бир сарияда бўлиб жунуб бўлганимизни, сув топмаганимизни эсламайсанми? Сен бўлсанг, намоз ўқимадинг, мен эса тупроқда ағанадим, сўнг намоз ўқидим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келганимизда, мен буни унга айтдим, (Расулуллаҳ): «Сенга шунгина кифоя қиларди,» дедилар-да, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қўлларини ерга урдилар, сўнг уларга пуфлаб, улар билан юзлари ва кафтларини маш қилдилар,» деди — Салама шубҳа қилиб: «Ундаги (машнинг) тирсакларгача ёки кафтларгача эканини билмайман,» деди. Умар: «Сен ўз бўйнингга олган нарсани сенга ҳавола қиламиз,» деди. Шуъба айтдики, (ал-Ҳакам) кафтлар, юз ва билакларни (маш қилиш керак) деб айтар эди. Шунда Мансур унга: «Нима деяпсан? Ахир сенда бошқа ҳеч ким билакларни зикр қилмайди-ку,» деди. Шунда Салама шубҳа қилиб: «Билакларни зикр қилдими ёки йўқми, билмайман,» деди.