أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ شَقِيقٍ، قَالَ كُنْتُ جَالِسًا مَعَ عَبْدِ اللَّهِ وَأَبِي مُوسَى فَقَالَ أَبُو مُوسَى أَوَلَمْ تَسْمَعْ قَوْلَ عَمَّارٍ لِعُمَرَ بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حَاجَةٍ فَأَجْنَبْتُ فَلَمْ أَجِدِ الْمَاءَ فَتَمَرَّغْتُ بِالصَّعِيدِ ثُمَّ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " إِنَّمَا كَانَ يَكْفِيكَ أَنْ تَقُولَ هَكَذَا " . وَضَرَبَ بِيَدَيْهِ عَلَى الأَرْضِ ضَرْبَةً فَمَسَحَ كَفَّيْهِ ثُمَّ نَفَضَهُمَا ثُمَّ ضَرَبَ بِشِمَالِهِ عَلَى يَمِينِهِ وَبِيَمِينِهِ عَلَى شِمَالِهِ عَلَى كَفَّيْهِ وَوَجْهِهِ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ أَوَلَمْ تَرَ عُمَرَ لَمْ يَقْنَعْ بِقَوْلِ عَمَّارٍ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Ало хабар берди, у деди: бизга Абу Муовия ривоят қилди, у деди: бизга ал-Аъмаш, Шақиқдан ривоят қилди, у деди: «Мен Абдуллаҳ ва Абу Мусо билан ўтирган эдим. Абу Мусо: «Сен Амморнинг Умарга айтган гапини эшитмадингми? (Аммор): «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мени бир ҳожат билан юбордилар, мен жунуб бўлдим, сув топмадим, шунда тупроқда ағанадим, сўнг Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келдим ва буни унга айтдим. (Набий): «Сенга шундай қилиб айтишинг кифоя қиларди,» дедилар-да, қўлларини ерга бир марта уриб, кафтларини маш қилдилар, сўнг уларни қоқдилар, кейин чап қўлини ўнг қўлига, ўнг қўлини чап қўлига уриб, кафтларини ва юзларини (маш қилдилар)» (деган эди),» деди.» Шунда Абдуллаҳ: «Умар Амморнинг гапига қаноат қилмаганини кўрмадингми?» деди.