أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ أَنْبَأَنَا أَزْهَرُ، أَنْبَأَنَا ابْنُ عَوْنٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ يَقُولُونَ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَوْصَى إِلَى عَلِيٍّ لَقَدْ دَعَا بِالطَّسْتِ لِيَبُولَ فِيهَا فَانْخَنَثَتْ نَفْسُهُ وَمَا أَشْعُرُ فَإِلَى مَنْ أَوْصَى قَالَ الشَّيْخُ أَزْهَرُ هُوَ ابْنُ سَعْدٍ السَّمَّانُ .
Бизга Амр ибн Али хабар берди, у деди: бизга Азҳар хабар берди, бизга Ибн Авн хабар берди, Иброҳимдан, у ал-Асваддан, у Оиша (розияллаҳу анҳо)дан (ривоят қилдики), у деди: «Улар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Алига васият қилдилар деб айтишади. Ҳолбуки у зот ичига кичик ҳожат чиқариш учун тос сўраган эдилар, сўнг (касалликдан) йиқилиб қолдилар, мен сезмай ҳам қолдим. Бас, қачон васият қилдилар?» Шайх (Насоий) деди: Азҳар — у Ибн Саъд ас-Саммондир.