باب مَسْحِ الأُذُنَيْنِ مَعَ الرَّأْسِ وَمَا يُسْتَدَلُّ بِهِ عَلَى أَنَّهُمَا مِنَ الرَّأْسِ
أَخْبَرَنَا مُجَاهِدُ بْنُ مُوسَى، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ إِدْرِيسَ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ عَجْلاَنَ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ تَوَضَّأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَغَرَفَ غَرْفَةً فَمَضْمَضَ وَاسْتَنْشَقَ ثُمَّ غَرَفَ غَرْفَةً فَغَسَلَ وَجْهَهُ ثُمَّ غَرَفَ غَرْفَةً فَغَسَلَ يَدَهُ الْيُمْنَى ثُمَّ غَرَفَ غَرْفَةً فَغَسَلَ يَدَهُ الْيُسْرَى ثُمَّ مَسَحَ بِرَأْسِهِ وَأُذُنَيْهِ بَاطِنِهِمَا بِالسَّبَّاحَتَيْنِ وَظَاهِرِهِمَا بِإِبْهَامَيْهِ ثُمَّ غَرَفَ غَرْفَةً فَغَسَلَ رِجْلَهُ الْيُمْنَى ثُمَّ غَرَفَ غَرْفَةً فَغَسَلَ رِجْلَهُ الْيُسْرَى .
Бизга Мужоҳид ибн Мусо хабар берди, у деди: бизга Абдуллаҳ ибн Идрис ривоят қилди, у деди: бизга Ибн Ажлон ривоят қилди, Зайд ибн Асламдан, у Ато ибн Ясордан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) таҳорат қилдилар: бир ҳовуч (сув) олиб оғзини чайиб бурнига сув тортдилар, сўнг бир ҳовуч олиб юзларини ювдилар, сўнг бир ҳовуч олиб ўнг қўлларини ювдилар, сўнг бир ҳовуч олиб чап қўлларини ювдилар. Сўнг бошлари ва қулоқларини маш қилдилар — қулоқларининг ичини кўрсаткич бармоқлари билан, ташини бош бармоқлари билан. Сўнг бир ҳовуч олиб ўнг оёқларини ювдилар, сўнг бир ҳовуч олиб чап оёқларини ювдилар.
أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، وَعُتْبَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ الصُّنَابِحِيِّ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا تَوَضَّأَ الْعَبْدُ الْمُؤْمِنُ فَتَمَضْمَضَ خَرَجَتِ الْخَطَايَا مِنْ فِيهِ فَإِذَا اسْتَنْثَرَ خَرَجَتِ الْخَطَايَا مِنْ أَنْفِهِ فَإِذَا غَسَلَ وَجْهَهُ خَرَجَتِ الْخَطَايَا مِنْ وَجْهِهِ حَتَّى تَخْرُجَ مِنْ تَحْتِ أَشْفَارِ عَيْنَيْهِ فَإِذَا غَسَلَ يَدَيْهِ خَرَجَتِ الْخَطَايَا مِنْ يَدَيْهِ حَتَّى تَخْرُجَ مِنْ تَحْتِ أَظْفَارِ يَدَيْهِ فَإِذَا مَسَحَ بِرَأْسِهِ خَرَجَتِ الْخَطَايَا مِنْ رَأْسِهِ حَتَّى تَخْرُجَ مِنْ أُذُنَيْهِ فَإِذَا غَسَلَ رِجْلَيْهِ خَرَجَتِ الْخَطَايَا مِنْ رِجْلَيْهِ حَتَّى تَخْرُجَ مِنْ تَحْتِ أَظْفَارِ رِجْلَيْهِ ثُمَّ كَانَ مَشْيُهُ إِلَى الْمَسْجِدِ وَصَلاَتُهُ نَافِلَةً لَهُ " . قَالَ قُتَيْبَةُ عَنِ الصُّنَابِحِيِّ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ .
Бизга Қутайба ва Утба ибн Абдуллаҳ хабар берди, Моликдан, у Зайд ибн Асламдан, у Ато ибн Ясордан, у Абдуллаҳ ас-Сунобиҳийдан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) дедилар: «Мўмин банда таҳорат қилиб оғзини чайганида, гуноҳлари оғзидан чиқади. Бурнига сув тортиб қоққанида, гуноҳлари бурнидан чиқади. Юзини ювганида, гуноҳлари юзидан чиқади, ҳатто кўз киприклари остидан ҳам чиқади. Қўлларини ювганида, гуноҳлари қўлларидан чиқади, ҳатто тирноқлари остидан ҳам чиқади. Бошини маш қилганида, гуноҳлари бошидан чиқади, ҳатто қулоқларидан ҳам чиқади. Оёқларини ювганида, гуноҳлари оёқларидан чиқади, ҳатто оёқ тирноқлари остидан ҳам чиқади. Сўнг унинг масжидга юриши ва намози унга нафл (қўшимча ажр) бўлади.» Қутайба ас-Сунобиҳийдан (ривоят қилиб): «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) дедилар,» деди.