باب التَّوْقِيتِ فِي الْمَسْحِ عَلَى الْخُفَّيْنِ لِلْمُسَافِرِ
أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ زِرٍّ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ عَسَّالٍ، قَالَ رَخَّصَ لَنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا كُنَّا مُسَافِرِينَ أَنْ لاَ نَنْزِعَ خِفَافَنَا ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ وَلَيَالِيَهُنَّ .
Бизга Қутайба хабар бериб деди: бизга Суфён ривоят қилди, у Осимдан, у Зиррдан, у Сафвон ибн Ассол (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилди), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга сафарда бўлсак, махсиларимизни уч кун ва уч кечагача ечмасликка рухсат бердилар.
أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ سُلَيْمَانَ الرُّهَاوِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ، وَمَالِكُ بْنُ مِغْوَلٍ، وَزُهَيْرٌ، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ عَيَّاشٍ وَسُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ زِرٍّ، قَالَ سَأَلْتُ صَفْوَانَ بْنَ عَسَّالٍ عَنِ الْمَسْحِ، عَلَى الْخُفَّيْنِ فَقَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَأْمُرُنَا إِذَا كُنَّا مُسَافِرِينَ أَنْ نَمْسَحَ عَلَى خِفَافِنَا وَلاَ نَنْزِعَهَا ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ مِنْ غَائِطٍ وَبَوْلٍ وَنَوْمٍ إِلاَّ مِنْ جَنَابَةٍ .
Бизга Аҳмад ибн Сулаймон ар-Руҳовий хабар берди, у деди: бизга Яҳё ибн Одам ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ас-Саврий, Молик ибн Миғвал, Зуҳайр, Абу Бакр ибн Айёш ва Суфён ибн Уяйна Осимдан, у Зиррдан ривоят қилдилар. У деди: мен Сафвон ибн Ассолдан махси (хуффлар) устига маш тортиш ҳақида сўрадим. У: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга, мусофир бўлганимизда, махсиларимиз устига маш тортишни ва уларни катта ҳожат, кичик ҳожат ҳамда уйқу туфайли уч кун давомида ечмасликни буюрардилар; фақат жунублик ҳолатида (ечардик),» деди.