أَخْبَرَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، عَنِ ابْنِ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَقَطَ مِنْ فَرَسٍ عَلَى شِقِّهِ الأَيْمَنِ فَدَخَلُوا عَلَيْهِ يَعُودُونَهُ فَحَضَرَتِ الصَّلاَةُ فَلَمَّا قَضَى الصَّلاَةَ قَالَ " إِنَّمَا جُعِلَ الإِمَامُ لِيُؤْتَمَّ بِهِ فَإِذَا رَكَعَ فَارْكَعُوا وَإِذَا رَفَعَ فَارْفَعُوا وَإِذَا سَجَدَ فَاسْجُدُوا وَإِذَا قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ فَقُولُوا رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ " .
Бизга Ҳаннод ибн ас-Сарий хабар берди, Ибн Уяйнадан, у аз-Зуҳрийдан, у Анасдан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) отдан ўнг ёнларига йиқилиб тушдилар. (Одамлар) уларни кўргани кирдилар, намоз вақти кирди. Намозни тугатгач, у зот: «Имом унга эргашилиши учун (тайинланган)дир. У рукуъ қилса, сизлар ҳам рукуъ қилинг; у (бошини) кўтарса, сизлар ҳам кўтаринг; у сажда қилса, сизлар ҳам сажда қилинг; у «самиаллаҳу лиман ҳамидаҳ» деса, сизлар «раббано лакал ҳамд» денг,» дедилар.»