أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ يَحْيَى بْنِ هَانِئٍ، عَنْ عَبْدِ الْحَمِيدِ بْنِ مَحْمُودٍ، قَالَ كُنَّا مَعَ أَنَسٍ فَصَلَّيْنَا مَعَ أَمِيرٍ مِنَ الأُمَرَاءِ فَدَفَعُونَا حَتَّى قُمْنَا وَصَلَّيْنَا بَيْنَ السَّارِيَتَيْنِ فَجَعَلَ أَنَسٌ يَتَأَخَّرُ وَقَالَ قَدْ كُنَّا نَتَّقِي هَذَا عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Амр ибн Мансур хабар берди, у деди: бизга Абу Нуъайм ривоят қилди, Суфёндан, у Яҳё ибн Ҳониъдан, у Абдулҳамид ибн Маҳмуддан (ривоят қилдики), у деди: Биз Анас билан бирга эдик ва амирлардан бири билан намоз ўқидик. Улар бизни суриб юборишди, ҳатто биз икки устун орасида туриб намоз ўқидик. Шунда Анас орқага чекина бошлаб: «Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида бундан сақланар эдик,» деди.