أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَرْفَعُ يَدَيْهِ إِذَا دَخَلَ فِي الصَّلاَةِ حَذْوَ مَنْكِبَيْهِ وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ فَعَلَ مِثْلَ ذَلِكَ وَإِذَا قَالَ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ " . قَالَ " رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ " . وَكَانَ لاَ يَرْفَعُ يَدَيْهِ بَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ .
Бизга Амр ибн Алий хабар берди, у деди: бизга Яҳё ибн Саид ривоят қилди, у деди: бизга Молик ибн Анас, аз-Зуҳрийдан, у Солимдан, у отасидан (ривоят қилдики) ривоят қилди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозга кирганларида қўлларини елкаларига тенг қилиб кўтарардилар, рукуъдан бошларини кўтарганларида ҳам худди шундай қилардилар ва «Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ (Аллаҳ Ўзига ҳамд айтган кишини эшитди)» деганларида: «Роббано ва лакал-ҳамд (Эй Роббимиз, ҳамд Сенгадир),» дердилар. Икки сажда орасида эса қўлларини кўтармас эдилар.