أَخْبَرَنَا سُوَيْدُ بْنُ نَصْرٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا افْتَتَحَ الصَّلاَةَ رَفَعَ يَدَيْهِ حَذْوَ مَنْكِبَيْهِ وَإِذَا كَبَّرَ لِلرُّكُوعِ وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ رَفَعَهُمَا كَذَلِكَ أَيْضًا وَقَالَ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ " . وَكَانَ لاَ يَفْعَلُ ذَلِكَ فِي السُّجُودِ .
Бизга Сувайд ибн Наср хабар берди, у деди: бизга Абдуллаҳ, Моликдан, у ибн Шиҳобдан, у Солимдан, у ибн Умардан (ривоят қилдики) хабар берди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозни бошлаганларида қўлларини елкаларига тенг қилиб кўтарардилар, рукуъ учун такбир айтганларида ва рукуъдан бошларини кўтарганларида ҳам худди шундай кўтарардилар ва: «Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ, Роббано ва лакал-ҳамд (Аллаҳ Ўзига ҳамд айтган кишини эшитди; эй Роббимиз, ҳамд Сенгадир),» дердилар. Саждада эса буни қилмас эдилар.