أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ سَمِعَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم حِينَ رَفَعَ رَأْسَهُ مِنْ صَلاَةِ الصُّبْحِ مِنَ الرَّكْعَةِ الآخِرَةِ قَالَ " اللَّهُمَّ الْعَنْ فُلاَنًا وَفُلاَنًا " . يَدْعُو عَلَى أُنَاسٍ مِنَ الْمُنَافِقِينَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { لَيْسَ لَكَ مِنَ الأَمْرِ شَىْءٌ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ أَوْ يُعَذِّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظَالِمُونَ } .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга Абдурраззоқ хабар берди, у деди: бизга Маъмар ривоят қилди, у аз-Зуҳрийдан, у Солимдан, у отасидан (ривоят қилдики), у (отаси) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бомдод намозининг охирги ракатидан бошларини кўтарганларида мунофиқлардан баъзи кишиларга қарши дуо қилиб: «Аллаҳуммаъл-ан фуланан ва фуланан,» деётганларини эшитди. Шунда Аллаҳ азза ва жалла: «(Бу) ишда сенинг (ихтиёрингда) бирор нарса йўқ. (Аллаҳ) ё уларнинг тавбасини қабул қилади, ё уларни азоблайди. Зеро, улар золимлардир,» (оятини) нозил қилди (Оли Имрон сураси, 128).