أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ قُدَامَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ هِلاَلِ بْنِ يِسَافٍ، قَالَ قَالَتْ عَائِشَةُ رضى الله عنها فَقَدْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ مَضْجَعِهِ فَجَعَلْتُ أَلْتَمِسُهُ وَظَنَنْتُ أَنَّهُ أَتَى بَعْضَ جَوَارِيهِ فَوَقَعَتْ يَدِي عَلَيْهِ وَهُوَ سَاجِدٌ وَهُوَ يَقُولُ " اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي مَا أَسْرَرْتُ وَمَا أَعْلَنْتُ " .
Бизга Муҳаммад ибн Қудома хабар берди, у деди: бизга Жарир ривоят қилди, у Мансурдан, у Ҳилол ибн Ясофдан (ривоят қилдики), у деди: Оиша (розияллаҳу анҳо) айтди: «Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни ўринларидан тополмай қолдим ва у зотни излай бошладим, у киши чўриларидан бирининг олдига бордилар деб ўйладим. Шунда қўлим у зотга тегиб қолди, ҳолбуки у киши саждада эдилар ва: «Эй Аллаҳ, мен яширган ва ошкор қилган (гуноҳ)ларимни мағфират қил,» деяётган эдилар.»