أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ، عَنِ الْمُسْتَوْرِدِ بْنِ الأَحْنَفِ، عَنْ صِلَةَ بْنِ زُفَرَ، عَنْ حُذَيْفَةَ، قَالَ صَلَّيْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ لَيْلَةٍ فَاسْتَفْتَحَ بِسُورَةِ الْبَقَرَةِ فَقَرَأَ بِمِائَةِ آيَةٍ لَمْ يَرْكَعْ فَمَضَى قُلْتُ يَخْتِمُهَا فِي الرَّكْعَتَيْنِ فَمَضَى قُلْتُ يَخْتِمُهَا ثُمَّ يَرْكَعُ فَمَضَى حَتَّى قَرَأَ سُورَةَ النِّسَاءِ ثُمَّ قَرَأَ سُورَةَ آلِ عِمْرَانَ ثُمَّ رَكَعَ نَحْوًا مِنْ قِيَامِهِ يَقُولُ فِي رُكُوعِهِ " سُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ سُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ سُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ " . ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَقَالَ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ " . وَأَطَالَ الْقِيَامَ ثُمَّ سَجَدَ فَأَطَالَ السُّجُودَ يَقُولُ فِي سُجُودِهِ " سُبْحَانَ رَبِّيَ الأَعْلَى سُبْحَانَ رَبِّيَ الأَعْلَى سُبْحَانَ رَبِّيَ الأَعْلَى " . لاَ يَمُرُّ بِآيَةِ تَخْوِيفٍ أَوْ تَعْظِيمٍ لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ إِلاَّ ذَكَرَهُ .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга Жарир хабар берди, ал-Аъмашдан, у Саъд ибн Убайдадан, у ал-Муставрид ибн ал-Аҳнафдан, у Сила ибн Зуфардан, у Ҳузайфадан (ривоят қилди), у деди: «Бир кеча Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан намоз ўқидим. У Бақара сурасидан бошлади ва юз оят ўқиб, рукуга бормади, балки давом этди. Мен: «Буни икки ракатда тамомласалар керак,» дедим. У давом этди. Мен: «Буни ўқиб тамомлаб, сўнг рукуга борсалар керак,» дедим. У давом этди, ҳатто Нисо сурасини ўқидилар, сўнг Оли Имрон сурасини ўқидилар, сўнгра қиёми каби (узун) рукуга бордилар. Рукуларида: «Субҳона Роббиял-азим, Субҳона Роббиял-азим, Субҳона Роббиял-азим (Буюк Роббим покдир),» дердилар. Сўнг бошларини кўтариб: «Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ, Роббано лакал-ҳамд (Аллаҳ Ўзига ҳамд айтганни эшитди, эй Роббимиз, ҳамд Сенгадир),» дедилар ва қиёмни узун қилдилар. Сўнг сажда қилдилар ва саждани узун қилдилар. Саждаларида: «Субҳона Роббиял-аъло, Субҳона Роббиял-аъло, Субҳона Роббиял-аъло (Энг олий Роббим покдир),» дердилар. Ва у (Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам) қўрқитиш ёки Аллаҳ азза ва жаллани улуғлаш ҳақидаги бирон оятдан ўтмасдилар, балки уни (муносиб зикр билан) эслардилар.»