أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ شُجَاعٍ الْمَرُّوذِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ ابْنُ عُلَيَّةَ، عَنِ الْحَجَّاجِ بْنِ أَبِي عُثْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الزُّبَيْرِ، يُحَدِّثُ عَلَى هَذَا الْمِنْبَرِ وَهُوَ يَقُولُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا سَلَّمَ يَقُولُ " لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ لاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ لاَ نَعْبُدُ إِلاَّ إِيَّاهُ أَهْلَ النِّعْمَةِ وَالْفَضْلِ وَالثَّنَاءِ الْحَسَنِ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ " .
Бизга Муҳаммад ибн Шужо ал-Маррузий хабар бериб, деди: бизга Исмоил ибн Улайя, ал-Ҳажжож ибн Абу Усмондан (ривоят қилди), у деди: менга Абуз-Зубайр ривоят қилди, у деди: мен Абдуллаҳ ибн аз-Зубайрни шу минбар устида шундай ривоят қилаётганини эшитдим: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) салом берганларида: «Ло илаҳа иллаллаҳ, ваҳдаҳу ло шарика лаҳ, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамду ва ҳува ало кулли шайъин қодир; ло ҳавла ва ло қуввата илла биллаҳ; ло илаҳа иллаллаҳ, ва ло наъбуду илла ийяҳ, аҳлан-ниъмати вал-фазли вас-саноил-ҳасан; ло илаҳа иллаллаҳ, мухлисина лаҳуд-дина ва лав кариҳал-кафирун (Ёлғиз Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ, Унинг шериги йўқ; мулк Уники, ҳамд Уники ва У ҳар нарсага қодирдир; Аллаҳдан ўзга (гуноҳдан сақловчи) қудрат ва куч йўқ; Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ, биз фақат Унгагина ибодат қиламиз; неъмат, фазл ва гўзал мақтов Эгасига; Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ, кофирлар ёқтирмасалар-да, биз Унга динни холис қилиб (ибодат қиламиз)),» дер эдилар.