أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ عُثْمَانَ الشَّحَّامِ، عَنْ مُسْلِمِ بْنِ أَبِي بَكْرَةَ، قَالَ كَانَ أَبِي يَقُولُ فِي دُبُرِ الصَّلاَةِ اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْكُفْرِ وَالْفَقْرِ وَعَذَابِ الْقَبْرِ فَكُنْتُ أَقُولُهُنَّ فَقَالَ أَبِي أَىْ بُنَىَّ عَمَّنْ أَخَذْتَ هَذَا قُلْتُ عَنْكَ . قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَقُولُهُنَّ فِي دُبُرِ الصَّلاَةِ .
Бизга Амр ибн Алий хабар бериб, деди: бизга Яҳё, Усмон аш-Шаҳҳомдан (ривоят қилди), у Муслим ибн Абу Бакрадан (ривоят қилдики), у деди: отам намоз ортидан: «Аллаҳумма инни аъузу бика минал-куфри вал-фақри ва азабил-қабр (Эй Аллаҳ, мен Сендан куфрдан, фақирликдан ва қабр азобидан паноҳ тилайман),» дер эди. Мен ҳам уларни айтар эдим. Шунда отам: «Эй ўғилчам, буни кимдан олдинг?» деди. Мен: «Сендан,» дедим. У: «Албатта, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларни намоз ортидан айтар эдилар,» деди.