أَخْبَرَنَا هِلاَلُ بْنُ الْعَلاَءِ بْنِ هِلاَلٍ، قَالَ حَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ عَيَّاشٍ، قَالَ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، قَالَ حَدَّثَنَا الأَسْوَدُ بْنُ قَيْسٍ، قَالَ حَدَّثَنِي ثَعْلَبَةُ بْنُ عِبَادٍ الْعَبْدِيُّ، مِنْ أَهْلِ الْبَصْرَةِ أَنَّهُ شَهِدَ خُطْبَةً يَوْمًا لِسَمُرَةَ بْنِ جُنْدُبٍ فَذَكَرَ فِي خُطْبَتِهِ حَدِيثًا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ سَمُرَةُ بْنُ جُنْدُبٍ بَيْنَا أَنَا يَوْمًا وَغُلاَمٌ مِنَ الأَنْصَارِ نَرْمِي غَرَضَيْنِ لَنَا عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى إِذَا كَانَتِ الشَّمْسُ قِيدَ رُمْحَيْنِ أَوْ ثَلاَثَةٍ فِي عَيْنِ النَّاظِرِ مِنَ الأُفُقِ اسْوَدَّتْ فَقَالَ أَحَدُنَا لِصَاحِبِهِ انْطَلِقْ بِنَا إِلَى الْمَسْجِدِ فَوَاللَّهِ لَيُحْدِثَنَّ شَأْنُ هَذِهِ الشَّمْسِ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي أُمَّتِهِ حَدَثًا - قَالَ - فَدَفَعْنَا إِلَى الْمَسْجِدِ - قَالَ - فَوَافَيْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ خَرَجَ إِلَى النَّاسِ - قَالَ - فَاسْتَقْدَمَ فَصَلَّى فَقَامَ كَأَطْوَلِ قِيَامٍ قَامَ بِنَا فِي صَلاَةٍ قَطُّ مَا نَسْمَعُ لَهُ صَوْتًا ثُمَّ رَكَعَ بِنَا كَأَطْوَلِ رُكُوعٍ مَا رَكَعَ بِنَا فِي صَلاَةٍ قَطُّ مَا نَسْمَعُ لَهُ صَوْتًا ثُمَّ سَجَدَ بِنَا كَأَطْوَلِ سُجُودٍ مَا سَجَدَ بِنَا فِي صَلاَةٍ قَطُّ لاَ نَسْمَعُ لَهُ صَوْتًا ثُمَّ فَعَلَ ذَلِكَ فِي الرَّكْعَةِ الثَّانِيَةِ مِثْلَ ذَلِكَ - قَالَ - فَوَافَقَ تَجَلِّي الشَّمْسِ جُلُوسَهُ فِي الرَّكْعَةِ الثَّانِيَةِ فَسَلَّمَ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ وَشَهِدَ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَشَهِدَ أَنَّهُ عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ . مُخْتَصَرٌ .
Бизга Ҳилол ибн ал-Алоо ибн Ҳилол хабар берди, у деди: бизга ал-Ҳусайн ибн Айёш ривоят қилди, у деди: бизга Зуҳайр ривоят қилди, у деди: бизга ал-Асвад ибн Қайс ривоят қилди, у деди: менга Басра аҳлидан бўлган Саълаба ибн Аббод ал-Абдий ривоят қилдики, у бир куни Самура ибн Жундубнинг хутбасида ҳозир бўлган эди ва у ўз хутбасида Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан бир ҳадис зикр қилди. Самура ибн Жундуб айтди: Бир куни мен ва Ансордан бўлган бир бола Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонларида икки нишонимизга ўқ отиб турардик, токи қуёш қараган кишининг кўзига уфқдан икки ёки уч найза баландликда бўлганда қорайиб кетди. Биримиз шеригига: «Юр, масжидга борайлик, Аллаҳга қасамки, бу қуёшнинг ҳолати Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг умматларида бир воқеа содир бўлишидан дарак беради,» деди. (Самура) деди: Биз масжидга етиб бордик. (У) деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) одамларга чиққан пайтда уларга етиб келдик. (У) деди: У олдинга ўтиб, намоз ўқидилар ва биз билан ҳеч қачон ҳеч бир намозда турмагандек энг узун қиёмда турдилар, овозларини эшитмасдик, сўнг биз билан ҳеч қачон ҳеч бир намозда қилмагандек энг узун руку қилдилар, овозларини эшитмасдик, сўнг биз билан ҳеч қачон ҳеч бир намозда қилмагандек энг узун сажда қилдилар, овозларини эшитмасдик. Сўнг иккинчи ракаатда ҳам худди шундай қилдилар. (У) деди: Қуёшнинг очилиши уларнинг иккинчи ракаатдаги ўтиришларига тўғри келди. Сўнг салом бердилар ва Аллаҳга ҳамд айтиб, Унга сано айтдилар ва Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқлигига гувоҳлик бердилар ва ўзларининг Аллаҳнинг бандаси ва расули эканликларига гувоҳлик бердилар. Қисқартирилган.