أَخْبَرَنَا عُتْبَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ أَنْبَأَنَا ابْنُ الْمُبَارَكِ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ فِي خُطْبَتِهِ يَحْمَدُ اللَّهَ وَيُثْنِي عَلَيْهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ يَقُولُ " مَنْ يَهْدِهِ اللَّهُ فَلاَ مُضِلَّ لَهُ وَمَنْ يُضْلِلْهُ فَلاَ هَادِيَ لَهُ إِنَّ أَصْدَقَ الْحَدِيثِ كِتَابُ اللَّهِ وَأَحْسَنَ الْهَدْىِ هَدْىُ مُحَمَّدٍ وَشَرَّ الأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلَّ مُحْدَثَةٍ بِدْعَةٌ وَكُلَّ بِدْعَةٍ ضَلاَلَةٌ وَكُلَّ ضَلاَلَةٍ فِي النَّارِ " . ثُمَّ يَقُولُ " بُعِثْتُ أَنَا وَالسَّاعَةُ كَهَاتَيْنِ " . وَكَانَ إِذَا ذَكَرَ السَّاعَةَ احْمَرَّتْ وَجْنَتَاهُ وَعَلاَ صَوْتُهُ وَاشْتَدَّ غَضَبُهُ كَأَنَّهُ نَذِيرُ جَيْشٍ يَقُولُ " صَبَّحَكُمْ مَسَّاكُمْ " . ثُمَّ قَالَ " مَنْ تَرَكَ مَالاً فَلأَهْلِهِ وَمَنْ تَرَكَ دَيْنًا أَوْ ضِيَاعًا فَإِلَىَّ أَوْ عَلَىَّ وَأَنَا أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ " .
Бизга Утба ибн Абдуллаҳ хабар бериб, деди: бизга Ибн ал-Муборак хабар бериб, у Суфёндан, у Жаъфар ибн Муҳаммаддан, у отасидан, у Жобир ибн Абдуллаҳдан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) хутбаларида Аллаҳга лойиқ бўлган тарзда ҳамд ва сано айтиб, сўнг: «Аллаҳ кимни ҳидоят қилса, уни адаштирувчи йўқ; кимни адаштирса, уни ҳидоят қилувчи йўқ. Энг рост сўз — Аллаҳнинг Китоби, энг яхши йўл — Муҳаммаднинг йўлидир. Ишларнинг энг ёмони — (динда) янги пайдо қилинганларидир; ҳар бир янги пайдо қилинган нарса бидъат, ҳар бир бидъат залолат ва ҳар бир залолат ўтдадир,» дер эдилар. Сўнг: «Мен ва қиёмат мана шу икки (бармоқ) каби (яқин) юборилдик,» дер эдилар. Қиёматни эслаганларида икки ёноқлари қизарар, овозлари кўтарилар ва ғазаблари кучаяр эди — гўё бир қўшин (келишидан) огоҳлантирувчи: «(Душман) сизга эрталаб ёки кечқурун ҳужум қилади,» дегандек. Сўнг: «Ким мол қолдирса, у аҳлига; ким қарз ёки муҳтож (оила аъзолари) қолдирса, у менга (зиммамга). Мен мўминларга (ўзларидан) ҳақлироқман,» дедилар.