أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَابِسٍ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ، قَالَ لَهُ رَجُلٌ شَهِدْتَ الْخُرُوجَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ نَعَمْ وَلَوْلاَ مَكَانِي مِنْهُ مَا شَهِدْتُهُ يَعْنِي مِنْ صِغَرِهِ أَتَى الْعَلَمَ الَّذِي عِنْدَ دَارِ كَثِيرِ بْنِ الصَّلْتِ فَصَلَّى ثُمَّ خَطَبَ ثُمَّ أَتَى النِّسَاءَ فَوَعَظَهُنَّ وَذَكَّرَهُنَّ وَأَمَرَهُنَّ أَنْ يَتَصَدَّقْنَ فَجَعَلَتِ الْمَرْأَةُ تُهْوِي بِيَدِهَا إِلَى حَلَقِهَا تُلْقِي فِي ثَوْبِ بِلاَلٍ .
Бизга Амр ибн Али хабар берди, у деди: бизга Яҳё ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, у деди: бизга Абдурраҳмон ибн Обис ривоят қилди, у деди: мен Ибн Аббосдан эшитдим, унга бир киши: «Сен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга (ийд намозига) чиқишда ҳозир бўлганмидинг?» деди. У: «Ҳа, агар менинг унга (яқин) ўрним бўлмаганида — яъни ёшлигим сабабли — мен унда ҳозир бўлмас эдим. У Касир ибн ас-Салт уйи ёнидаги белги олдига келиб намоз ўқиди, сўнг хутба қилди, кейин аёллар олдига келиб уларга ваъз қилди, эслатма берди ва садақа қилишларига буюрди. Бас, аёл қўлини бўйнига олиб бориб (тақинчоғини олиб) Билолнинг кийимига ташлай бошлади,» деди.