أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، - هُوَ ابْنُ جَعْفَرٍ - عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ حَلْحَلَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ عَطَاءٍ، أَنَّ سَلَمَةَ بْنَ الأَزْرَقِ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ، قَالَ مَاتَ مَيِّتٌ مِنْ آلِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاجْتَمَعَ النِّسَاءُ يَبْكِينَ عَلَيْهِ فَقَامَ عُمَرُ يَنْهَاهُنَّ وَيَطْرُدُهُنَّ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " دَعْهُنَّ يَا عُمَرُ فَإِنَّ الْعَيْنَ دَامِعَةٌ وَالْقَلْبَ مُصَابٌ وَالْعَهْدَ قَرِيبٌ " .
Бизга Али ибн Ҳужр хабар берди, у деди: бизга Исмоил — у Ибн Жаъфар эди — Муҳаммад ибн Амр ибн Ҳалҳаладан, у Муҳаммад ибн Амр ибн Атодан ривоят қилди: Салама ибн ал-Азрақ деди: мен Абу Ҳурайрани (розияллаҳу анҳу) шундай деяётганини эшитдим: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) оиласидан бири вафот этди, аёллар тўпланиб унга йиғлашди. Шунда Умар туриб, уларни қайтарар ва ҳайдар эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Уларни қўй, эй Умар, зеро кўз ёшланади, қалб мусибатзада, аҳд (мусибат) яқин (янги),» дедилар.