أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ مَسْعُودٍ، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَبِي الْمُهَلَّبِ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، أَنَّ امْرَأَةً، مِنْ جُهَيْنَةَ أَتَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ إِنِّي زَنَيْتُ وَهِيَ حُبْلَى فَدَفَعَهَا إِلَى وَلِيِّهَا فَقَالَ " أَحْسِنْ إِلَيْهَا فَإِذَا وَضَعَتْ فَائْتِنِي بِهَا " . فَلَمَّا وَضَعَتْ جَاءَ بِهَا فَأَمَرَ بِهَا فَشُكَّتْ عَلَيْهَا ثِيَابُهَا ثُمَّ رَجَمَهَا ثُمَّ صَلَّى عَلَيْهَا فَقَالَ لَهُ عُمَرُ أَتُصَلِّي عَلَيْهَا وَقَدْ زَنَتْ فَقَالَ " لَقَدْ تَابَتْ تَوْبَةً لَوْ قُسِمَتْ بَيْنَ سَبْعِينَ مِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ لَوَسِعَتْهُمْ وَهَلْ وَجَدْتَ تَوْبَةً أَفْضَلَ مِنْ أَنْ جَادَتْ بِنَفْسِهَا لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ " .
«Бизга Исмоил ибн Масъуд хабар берди, у деди: бизга Холид ривоят қилди, у деди: бизга Ҳишом ривоят қилди, Яҳё ибн Абу Касирдан, у Абу Қилобадан, у Абул-Муҳаллабдан, у Имрон ибн Ҳусайндан (ривоят қилдики), Жуҳайна (қабиласи)дан бир аёл Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига келди-да: «Мен зино қилдим,» деди — у ҳомиладор эди. У (аёлни) валийсига (васийсига) топширдилар ва: «Унга яхши муомалада бўл, туғгандан кейин уни менга олиб кел,» дедилар. У туғгач, (валийси) уни олиб келди. У (аёлни) буюрдилар, кийимлари унга (маҳкам) боғланди, сўнг уни тошбўрон қилдилар, кейин унга намоз ўқидилар. Умар Унга: «Зино қилган бўлса ҳам, унга намоз ўқияпсизми?» деди. У: «Дарҳақиқат, у шундай тавба қилдики, агар бу тавба Мадина аҳлидан етмиш киши орасида тақсимланса, уларга етарди. Аллаҳ азза ва жалла учун жонини фидо қилгандан кўра афзалроқ тавбани топдингми?» дедилар.»