أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ هِشَامٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ قَسَامَةَ بْنِ زُهَيْرٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا حُضِرَ الْمُؤْمِنُ أَتَتْهُ مَلاَئِكَةُ الرَّحْمَةِ بِحَرِيرَةٍ بَيْضَاءَ فَيَقُولُونَ اخْرُجِي رَاضِيَةً مَرْضِيًّا عَنْكِ إِلَى رَوْحِ اللَّهِ وَرَيْحَانٍ وَرَبٍّ غَيْرِ غَضْبَانَ . فَتَخْرُجُ كَأَطْيَبِ رِيحِ الْمِسْكِ حَتَّى أَنَّهُ لَيُنَاوِلُهُ بَعْضُهُمْ بَعْضًا حَتَّى يَأْتُونَ بِهِ بَابَ السَّمَاءِ فَيَقُولُونَ مَا أَطْيَبَ هَذِهِ الرِّيحَ الَّتِي جَاءَتْكُمْ مِنَ الأَرْضِ . فَيَأْتُونَ بِهِ أَرْوَاحَ الْمُؤْمِنِينَ فَلَهُمْ أَشَدُّ فَرَحًا بِهِ مِنْ أَحَدِكُمْ بِغَائِبِهِ يَقْدَمُ عَلَيْهِ فَيَسْأَلُونَهُ مَاذَا فَعَلَ فُلاَنٌ مَاذَا فَعَلَ فُلاَنٌ فَيَقُولُونَ دَعُوهُ فَإِنَّهُ كَانَ فِي غَمِّ الدُّنْيَا فَإِذَا قَالَ أَمَا أَتَاكُمْ قَالُوا ذُهِبَ بِهِ إِلَى أُمِّهِ الْهَاوِيَةِ وَإِنَّ الْكَافِرَ إِذَا احْتُضِرَ أَتَتْهُ مَلاَئِكَةُ الْعَذَابِ بِمِسْحٍ فَيَقُولُونَ اخْرُجِي سَاخِطَةً مَسْخُوطًا $$عَلَيْكِ إِلَى عَذَابِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ . فَتَخْرُجُ كَأَنْتَنِ رِيحِ جِيفَةٍ حَتَّى يَأْتُونَ بِهِ بَابَ الأَرْضِ فَيَقُولُونَ مَا أَنْتَنَ هَذِهِ الرِّيحَ حَتَّى يَأْتُونَ بِهِ أَرْوَاحَ الْكُفَّارِ .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Саид хабар берди, у деди: бизга Муоз ибн Ҳишом ривоят қилди, у деди: менга отам ривоят қилди, у Қатодадан, у Қасома ибн Зуҳайрдан, у Абу Ҳурайрадан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Мўминнинг (ўлими) ҳозир бўлганида, раҳмат малоикалари унга оқ ипак билан келадилар ва: ‹Рози бўлган ва ўзингдан рози бўлинилган ҳолда Аллаҳнинг раҳмати, райҳони ва ғазаб қилмайдиган Робби томон чиқгин,› дейдилар. Шунда у (руҳ) мискнинг энг хушбўй ҳидидек чиқади, ҳатто улар уни бир-бирларига узатадилар, то уни осмон эшигига олиб келгунча; сўнг улар: ‹Сизларга ердан келган бу ҳид нақадар хушбўй!› дейдилар. Кейин уни мўминларнинг руҳлари олдига олиб келадилар, улар эса ундан, сиздан бирингиз ғойиб бўлган (яқини) қайтиб келганида хурсанд бўлганидан ҳам қаттиқроқ хурсанд бўладилар. Улар ундан: ‹Фалончи нима қилди? Фалончи нима қилди?› деб сўрайдилар. (Бошқалари): ‹Уни қўйиб туринглар, чунки у дунё ғами ичида эди,› дейдилар. У: ‹У сизларнинг олдингизга келмадими?› деганида, улар: ‹У ўз онаси бўлмиш Ҳовия (дўзах)га олиб кетилди,› дейдилар. Кофирнинг (ўлими) ҳозир бўлганида эса, азоб малоикалари унга қил тўшак билан келадилар ва: ‹Ғазабланган ва ўзингдан ғазаб қилинган ҳолда Аллаҳ, азза ва жалла, нинг азоби томон чиқгин,› дейдилар. Шунда у (руҳ) жасаднинг энг бадбўй ҳидидек чиқади, то уни ер эшигига олиб келгунча; сўнг улар: ‹Бу ҳид нақадар бадбўй!› дейдилар, то уни кофирларнинг руҳлари олдига олиб келгунча,» дедилар.