أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ وُهَيْبِ بْنِ خَالِدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَوَادَةَ الْقُشَيْرِيُّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، رَجُلٌ مِنْهُمْ أَنَّهُ أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بِالْمَدِينَةِ وَهُوَ يَتَغَدَّى فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " هَلُمَّ إِلَى الْغَدَاءِ " . فَقَالَ إِنِّي صَائِمٌ . فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَضَعَ لِلْمُسَافِرِ الصَّوْمَ وَشَطْرَ الصَّلاَةِ وَعَنِ الْحُبْلَى وَالْمُرْضِعِ " .
Бизга Амр ибн Мансур хабар берди, у деди: бизга Муслим ибн Иброҳим ривоят қилди, у Вуҳайб ибн Холиддан, у деди: бизга Абдуллаҳ ибн Савода ал-Қушайрий ривоят қилди, у отасидан, у Анас ибн Моликдан — улардан (яъни бани Қушайрдан) бўлган бир кишидан (ривоят қилдики), у Мадинада Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурларига келди, у киши тушлик қилаётган эдилар. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Тушликка қараб кел,» дедилар. У: «Мен рўзадорман,» деди. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Албатта, Аллаҳ азза ва жалла мусофир учун рўзани ва намознинг ярмини, ҳамда ҳомиладор ва эмизувчи (аёл)дан (рўзани) енгиллаштириб қўйган,» дедилар.