أَخْبَرَنِي الْمُغِيرَةُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ أَبِي شُعَيْبٍ، عَنْ مُوسَى بْنِ أَعْيَنَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، قَالَ جَاءَ هِلاَلٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِعُشُورِ نَحْلٍ لَهُ وَسَأَلَهُ أَنْ يَحْمِيَ لَهُ وَادِيًا يُقَالُ لَهُ سَلَبَةُ فَحَمَى لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَلِكَ الْوَادِيَ فَلَمَّا وَلِيَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ كَتَبَ سُفْيَانُ بْنُ وَهْبٍ إِلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ يَسْأَلُهُ فَكَتَبَ عُمَرُ إِنْ أَدَّى إِلَيْكَ مَا كَانَ يُؤَدِّي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ عُشْرِ نَحْلِهِ فَاحْمِ لَهُ سَلَبَةَ ذَلِكَ وَإِلاَّ فَإِنَّمَا هُوَ ذُبَابُ غَيْثٍ يَأْكُلُهُ مَنْ شَاءَ .
Менга ал-Муғийра ибн Абдурраҳмон хабар бериб, деди: бизга Аҳмад ибн Абу Шуъайб, Мусо ибн Аъяндан, у Амр ибн ал-Ҳорисдан, у Амр ибн Шуъайбдан, у отасидан, у бобосидан ривоят қилди, у деди: Ҳилол Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига ўз асалининг ушри билан келди ва ундан ўзига Салаба деб аталадиган водийни қўриқ қилиб беришларини сўради. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга ўша водийни қўриқ қилиб бердилар. Умар ибн ал-Хаттоб (халифа бўлиб) ҳокимиятни қўлга олганида, Суфён ибн Ваҳб Умар ибн ал-Хаттобга хат ёзиб, ундан (бу ҳақда) сўради. Шунда Умар ёзди: «Агар у сенга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га бериб тургани — асалининг ушрини берса, унга ўша Салабани қўриқ қилиб бер; акс ҳолда у фақат ёмғир асалариси (маҳсули)дир, уни хоҳлаган киши ейди.»