أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، قَالَ حَدَّثَنَا الأَوْزَاعِيُّ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ الْحَارِثِ التَّيْمِيُّ، عَنِ ابْنِ جَابِرٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ مِنَ الْغَيْرَةِ مَا يُحِبُّ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَمِنْهَا مَا يُبْغِضُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَمِنَ الْخُيَلاَءِ مَا يُحِبُّ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَمِنْهَا مَا يُبْغِضُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فَأَمَّا الْغَيْرَةُ الَّتِي يُحِبُّ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فَالْغَيْرَةُ فِي الرِّيبَةِ وَأَمَّا الْغَيْرَةُ الَّتِي يُبْغِضُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فَالْغَيْرَةُ فِي غَيْرِ رِيبَةٍ وَالاِخْتِيَالُ الَّذِي يُحِبُّ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ اخْتِيَالُ الرَّجُلِ بِنَفْسِهِ عِنْدَ الْقِتَالِ وَعِنْدَ الصَّدَقَةِ وَالاِخْتِيَالِ الَّذِي يُبْغِضُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ الْخُيَلاَءُ فِي الْبَاطِلِ " .
Бизга Ишоқ ибн Мансур хабар берди, у деди: бизга Муҳаммад ибн Юсуф ривоят қилди, у деди: бизга ал-Авзоий, Яҳё ибн Абу Касирдан ривоят қилди, у деди: менга Муҳаммад ибн Иброҳим ибн ал-Ҳорис ат-Таймий, Ибн Жобирдан, у ўз отасидан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта, ғайратнинг Аллаҳ (азза ва жалла) яхши кўрадигани ҳам бор, ундан Аллаҳ (азза ва жалла) ёмон кўрадигани ҳам бор. Ва кибрнинг Аллаҳ (азза ва жалла) яхши кўрадигани ҳам бор, ундан Аллаҳ (азза ва жалла) ёмон кўрадигани ҳам бор. Аллаҳ (азза ва жалла) яхши кўрадиган ғайрат — шубҳа (гумон) ўрнидаги ғайратдир. Аллаҳ (азза ва жалла) ёмон кўрадиган ғайрат эса — шубҳасиз (ўринсиз) жойдаги ғайратдир. Аллаҳ (азза ва жалла) яхши кўрадиган кибр — кишининг жанг вақтида ва садақа вақтида ўзини (мардона) тутишидир. Аллаҳ (азза ва жалла) ёмон кўрадиган кибр эса — ботил (ноўрин) ишдаги манманликдир,» дедилар.