أَخْبَرَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، عَنْ أَبِي الأَحْوَصِ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي نُعْمٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ بَعَثَ عَلِيٌّ وَهُوَ بِالْيَمَنِ بِذُهَيْبَةٍ بِتُرْبَتِهَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَسَمَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْنَ أَرْبَعَةِ نَفَرٍ الأَقْرَعِ بْنِ حَابِسٍ الْحَنْظَلِيِّ وَعُيَيْنَةَ بْنِ بَدْرٍ الْفَزَارِيِّ وَعَلْقَمَةَ بْنِ عُلاَثَةَ الْعَامِرِيِّ ثُمَّ أَحَدِ بَنِي كِلاَبٍ وَزَيْدٍ الطَّائِيِّ ثُمَّ أَحَدِ بَنِي نَبْهَانَ فَغَضِبَتْ قُرَيْشٌ وَقَالَ مَرَّةً أُخْرَى صَنَادِيدُ قُرَيْشٍ فَقَالُوا تُعْطِي صَنَادِيدَ نَجْدٍ وَتَدَعُنَا . قَالَ " إِنَّمَا فَعَلْتُ ذَلِكَ لأَتَأَلَّفَهُمْ " . فَجَاءَ رَجُلٌ كَثُّ اللِّحْيَةِ مُشْرِفُ الْوَجْنَتَيْنِ غَائِرُ الْعَيْنَيْنِ نَاتِئُ الْجَبِينِ مَحْلُوقُ الرَّأْسِ فَقَالَ اتَّقِ اللَّهَ يَا مُحَمَّدُ . قَالَ " فَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ إِنْ عَصَيْتُهُ أَيَأْمَنُنِي عَلَى أَهْلِ الأَرْضِ وَلاَ تَأْمَنُونِي " . ثُمَّ أَدْبَرَ الرَّجُلُ فَاسْتَأْذَنَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ فِي قَتْلِهِ يَرَوْنَ أَنَّهُ خَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ مِنْ ضِئْضِئِ هَذَا قَوْمًا يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ لاَ يُجَاوِزُ حَنَاجِرَهُمْ يَقْتُلُونَ أَهْلَ الإِسْلاَمِ وَيَدَعُونَ أَهْلَ الأَوْثَانِ يَمْرُقُونَ مِنَ الإِسْلاَمِ كَمَا يَمْرُقُ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ لَئِنْ أَدْرَكْتُهُمْ لأَقْتُلَنَّهُمْ قَتْلَ عَادٍ " .
Бизга Ҳаннод ибн ас-Сарий хабар берди, Абул-Аҳвасдан, у Саид ибн Масруқдан, у Абдурраҳмон ибн Абу Нуъмдан, у Абу Саид ал-Худрий (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Али Яманда эканида тупроғи билан бир парча олтинни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га жўнатди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни тўрт киши орасида тақсимладилар: ал-Ақраъ ибн Ҳобис ал-Ҳанзалий, Уяйна ибн Бадр ал-Фазорий, Алқама ибн Улоса ал-Омирий — Бану Килобдан бири, ва Зайд ат-Тоий — Бану Набҳондан бири. Шунда Қурайш ғазабланди — бошқа сафар (рови): «Қурайшнинг йўлбошчилари (ғазабланди),» деди — ва: «Сен Нажднинг йўлбошчиларига бериб, бизни ташлаб қўясанми?» дейишди. У: «Мен буни фақат уларнинг кўнглини Исломга мойил қилиш учун қилдим,» дедилар. Шу пайт соқоли қуюқ, ёноқлари бўртган, кўзлари ич-кетган, пешонаси дўмбоқ, боши қирилган бир киши келиб: «Эй Муҳаммад, Аллаҳдан қўрқ!» деди. У: «Агар мен Аллаҳга итоатсизлик қилсам, Аллаҳ азза ва жаллага ким итоат қилади? У мени ер аҳли учун ишончли (расул) қилди-ю, сизлар менга ишонмайсизларми?» дедилар. Сўнг ўша киши орқасига қайтиб кетди ва жамоадан бир киши — улар уни Холид ибн ал-Валиддир деб ҳисоблайдилар — уни ўлдиришга рухсат сўради. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта, мана шундай кишининг насл-насабидан шундай бир қавм чиқадики, улар Қуръан ўқийдилар, лекин у томоқларидан ўтмайди. Улар Ислом аҳлини ўлдириб, бутпарастларни тарк этадилар. Ўқ овни тешиб чиқиб кетганидек, улар Исломдан чиқиб кетадилар. Агар мен уларни топиб қолсам, уларни Од (қавми) ўлдирилгани каби ўлдирардим,» дедилар.