أَخْبَرَنَا أَبُو دَاوُدَ، قَالَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّ أَبَا عُبَيْدٍ، مَوْلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَزْهَرَ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لأَنْ يَحْتَزِمَ أَحَدُكُمْ حُزْمَةَ حَطَبٍ عَلَى ظَهْرِهِ فَيَبِيعَهَا خَيْرٌ مِنْ أَنْ يَسْأَلَ رَجُلاً فَيُعْطِيَهُ أَوْ يَمْنَعَهُ " .
Бизга Абу Довуд хабар берди, у деди: бизга Яъқуб ибн Иброҳим ривоят қилди, у деди: бизга отам ривоят қилди, Солиҳдан, у Ибн Шиҳобдан (ривоят қилдики), Абдурраҳмон ибн Азҳарнинг озод қилинган қули Абу Убайд унга хабар беришича, у Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)нинг шундай деганини эшитган: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Сизлардан бирортангизнинг елкасига бир боғ ўтин кўтариб, уни сотиши, бир кишидан сўраб, у берса-бермаса (кутиб туриши)дан яхшироқдир,» дедилар.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الْحَكَمِ، عَنْ شُعَيْبٍ، عَنِ اللَّيْثِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي جَعْفَرٍ، قَالَ سَمِعْتُ حَمْزَةَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا يَزَالُ الرَّجُلُ يَسْأَلُ حَتَّى يَأْتِيَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ لَيْسَ فِي وَجْهِهِ مُزْعَةٌ مِنْ لَحْمٍ " .
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Абдулҳакам хабар берди, Шуъайбдан, у ал-Лайс ибн Саъддан, у Убайдуллаҳ ибн Абу Жаъфардан (ривоят қилдики), у деди: мен Ҳамза ибн Абдуллаҳнинг шундай деганини эшитдим: мен Абдуллаҳ ибн Умар (розияллаҳу анҳумо)нинг шундай деганини эшитдим: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Киши (одамлардан) сўрайвериб, қиёмат куни юзида бир парча гўшт қолмаган ҳолда келади,» дедилар.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُثْمَانَ بْنِ أَبِي صَفْوَانَ الثَّقَفِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا أُمَيَّةُ بْنُ خَالِدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ بِسْطَامِ بْنِ مُسْلِمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ خَلِيفَةَ، عَنْ عَائِذِ بْنِ عَمْرٍو، أَنَّ رَجُلاً، أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلَهُ فَأَعْطَاهُ فَلَمَّا وَضَعَ رِجْلَهُ عَلَى أُسْكُفَّةِ الْبَابِ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَوْ تَعْلَمُونَ مَا فِي الْمَسْأَلَةِ مَا مَشَى أَحَدٌ إِلَى أَحَدٍ يَسْأَلُهُ شَيْئًا " .
Бизга Муҳаммад ибн Усмон ибн Абу Сафвон ас-Сақафий хабар берди, у деди: бизга Умайя ибн Холид ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба ривоят қилди, Бистом ибн Муслимдан, у Абдуллаҳ ибн Халифадан, у Оиз ибн Амр (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), бир киши Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурига келиб, ундан (бирор нарса) сўради, у эса унга берди. У киши оёғини эшик бўсағасига қўйганда, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Агар сўрашда нима (ёмонлик) борлигини билсангизлар эди, ҳеч ким ҳеч кимникига бориб, ундан бирор нарса сўрамас эди,» дедилар.