باب فَضْلِ مَنْ لاَ يَسْأَلُ النَّاسَ شَيْئًا
أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ قَيْسٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَزِيدَ بْنِ مُعَاوِيَةَ، عَنْ ثَوْبَانَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ يَضْمَنْ لِي وَاحِدَةً وَلَهُ الْجَنَّةُ " . قَالَ يَحْيَى هَا هُنَا كَلِمَةٌ مَعْنَاهَا أَنْ لاَ يَسْأَلَ النَّاسَ شَيْئًا .
Бизга Амр ибн Али хабар берди, у деди: бизга Яҳё ривоят қилди, у деди: бизга Ибн Абу Зиъб ривоят қилди, менга Муҳаммад ибн Қайс ривоят қилди, Абдурраҳмон ибн Язид ибн Муовиядан, у Савбон (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким менга бир нарсани кафолат берса, унга жаннат (бор),» дедилар. Яҳё деди: бу ерда бир сўз бор эдики, унинг маъноси — одамлардан ҳеч нарса сўрамаслигидир.
أَخْبَرَنَا هِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، - وَهُوَ ابْنُ حَمْزَةَ - قَالَ حَدَّثَنِي الأَوْزَاعِيُّ، عَنْ هَارُونَ بْنِ رِئَابٍ، أَنَّهُ حَدَّثَهُ عَنْ أَبِي بَكْرٍ، عَنْ قَبِيصَةَ بْنِ مُخَارِقٍ، قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ تَصْلُحُ الْمَسْأَلَةُ إِلاَّ لِثَلاَثَةٍ رَجُلٍ أَصَابَتْ مَالَهُ جَائِحَةٌ فَيَسْأَلُ حَتَّى يُصِيبَ سِدَادًا مِنْ عَيْشٍ ثُمَّ يُمْسِكَ وَرَجُلٍ تَحَمَّلَ حَمَالَةً فَيَسْأَلُ حَتَّى يُؤَدِّيَ إِلَيْهِمْ حَمَالَتَهُمْ ثُمَّ يُمْسِكَ عَنِ الْمَسْأَلَةِ وَرَجُلٍ يَحْلِفُ ثَلاَثَةُ نَفَرٍ مِنْ قَوْمِهِ مِنْ ذَوِي الْحِجَا بِاللَّهِ لَقَدْ حَلَّتِ الْمَسْأَلَةُ لِفُلاَنٍ فَيَسْأَلُ حَتَّى يُصِيبَ قِوَامًا مِنْ مَعِيشَةٍ ثُمَّ يُمْسِكَ عَنِ الْمَسْأَلَةِ فَمَا سِوَى ذَلِكَ سُحْتٌ " .
Бизга Ҳишом ибн Аммор хабар берди, у деди: бизга Яҳё — у Ибн Ҳамза — ривоят қилди, у деди: менга ал-Авзоий ривоят қилди, у Ҳорун ибн Риобдан, у эса унга Абу Бакрдан, у Қабиса ибн Мухориқдан ривоят қилдики, у деди: мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг шундай деганларини эшитдим: «Тилаш фақат уч (тоифа) кишига жоиз бўлади: молига офат етган киши — у тирикчилиги учун етарли (мол) топгунча тилайди, сўнг (тилашдан) тўхтайди; (бошқалар учун) товон (юкини) бўйнига олган киши — у уларнинг товонини адо этгунча тилайди, сўнг тилашдан тўхтайди; ва ўз қавмидан ақлли учта киши: «Аллаҳ ҳаққи, фалончига тилаш ҳалол бўлди», деб қасам ичадиган киши — у тирикчилиги учун етарли (мол) топгунча тилайди, сўнг тилашдан тўхтайди. Булардан бошқаси эса ҳаром (мол)дир,» дедилар.