أَخْبَرَنَا زِيَادُ بْنُ أَيُّوبَ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ وَاصِلٍ، قَالَ حَدَّثَنَا بَهْزُ بْنُ حَكِيمٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا أُتِيَ بِشَىْءٍ سَأَلَ عَنْهُ " أَهَدِيَّةٌ أَمْ صَدَقَةٌ " . فَإِنْ قِيلَ صَدَقَةٌ لَمْ يَأْكُلْ وَإِنْ قِيلَ هَدِيَّةٌ بَسَطَ يَدَهُ .
Бизга Зиёд ибн Айюб хабар берди, у деди: бизга Абдулвоҳид ибн Восил ривоят қилди, у деди: бизга Баҳз ибн Ҳаким ривоят қилди, отасидан, у бобосидан (ривоят қилдики), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га бирор нарса келтирилса, у ҳақида: «Ҳадями ё садақами?» деб сўрар эдилар. Агар: «Садақа,» дейилса, емас эдилар, агар: «Ҳадя,» дейилса, қўлларини узатар эдилар.