أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ الأَزْهَرِ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الأَنْصَارِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا أَشْعَثُ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَخَرَجْنَا مَعَهُ فَلَمَّا بَلَغَ ذَا الْحُلَيْفَةِ صَلَّى الظُّهْرَ ثُمَّ رَكِبَ رَاحِلَتَهُ فَلَمَّا اسْتَوَتْ بِهِ عَلَى الْبَيْدَاءِ أَهَلَّ بِالْحَجِّ وَالْعُمْرَةِ جَمِيعًا فَأَهْلَلْنَا مَعَهُ فَلَمَّا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَكَّةَ وَطُفْنَا أَمَرَ النَّاسَ أَنْ يَحِلُّوا فَهَابَ الْقَوْمُ فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَوْلاَ أَنَّ مَعِي الْهَدْىَ لأَحْلَلْتُ " . فَحَلَّ الْقَوْمُ حَتَّى حَلُّوا إِلَى النِّسَاءِ وَلَمْ يَحِلَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَمْ يُقَصِّرْ إِلَى يَوْمِ النَّحْرِ .
Бизга Аҳмад ибн ал-Азҳар хабар берди, у деди: бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ал-Ансорий ривоят қилди, у деди: бизга Ашъас ривоят қилди, у ал-Ҳасандан, у Анасдан (ривоят қилди), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (йўлга) чиқдилар, биз ҳам у билан чиқдик. Зул-Ҳулайфага етганларида Зуҳр намозини ўқидилар, сўнг уловларига миндилар. Улов у билан Байдода тикка турганида, ҳаж ва умрани бирга ният қилиб талбия айтдилар, биз ҳам у билан талбия айтдик. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Маккага келиб, биз тавоф қилганимизда, одамларга (эҳромдан) чиқишни амр қилдилар. Аммо қавм (буни оғир кўриб) ҳайиқди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларга: «Агар мен билан ҳадий (қурбонлик) бўлмаганида, мен ҳам эҳромдан чиқар эдим,» дедилар. Шунда қавм эҳромдан чиқди, ҳаттоки аёлларга (яқинлашиш) ҳам улар учун ҳалол бўлди. Аммо Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эҳромдан чиқмадилар ва Наҳр (қурбонлик) кунигача (сочларини) қисқартирмадилар.